Trauma Cowboys zonder diploma's. SCHOENMAKER BLIJF BIJ JE LEEST!

 

Een tijd geleden begon het... De bevestiging van wat velen van ons al wisten. In het nieuws meerdere artikelen over problemen bij Psytrec en de behandeling van getraumatiseerde patiënten. tv programma Zembla zond na grondig en gedegen onderzoek onderstaande documantaire uit. Die ik met interesse en als trauma survivor heb zitten kijken. (De afleving staat hier onder gelinkt. NOTE: DEZE BEVAT MOGELIJK TRIGGERENDE CONTENT!)

https://youtu.be/IjIwx7BTpOE?si=frFST5I48dIAtXfv Zembla afl. Trauma na je therapie, hoever mag een trauma behandeling gaan?

In deze documantaire wordt aandacht besteed aan de behandel tactieken die gebruikt worden door dit commerciele bedrijf die is gesprongen in, het door overheid en verzekeraars geslagen gat in de zorg voor mensen met complexe trauma's en navolgende problemetiek. Men claimed met een snelle een met hoog intensieve behandeling mensen met complexe trauma's te genezen. op de website wordt een hoog succes percentage genoemd en onderbouwd met wetenschappelijk onderzoek. (dat bij navraag en onderzoek door meerdere individuen uit het werkveld wordt bestempeld als zwake onderbouwingen)

Navraag bij oud patienten en werknemers laat een grote negatieve kant van de gebruikte methoden zien. In mijn ogen veroorzaakt door het uit het verband rukken van de term Exposieur therapie door Psytrec. Ja Exposieur kan een heel krachtige en werkende tactiek zijn. Dat weet ik zelf maar al te goed. Echter zit er een grens aan hoever je kunt en zou mogen gaan bij het gebruik van exposieur. In het geval van Psytrec wordt veelvuldig gebruik gemaakt van wat Exposieur in Vivo wordt genoemd. Dat betekend dat de exposieur gedaan wordt door de patient bloot te stellen aan dat waar de angst voor is. In Psytrec's visie betekend dat dus de patient in de behandelkamer blootstellen aan hun trauma's door de angst op te roepen met atributen. b.v. bij iemand die is aangevallen met een mes. loopt de therapeut rond de patient door de kamer met een mes is de naden en strijkt dat langs muren vloeren en meubels. De Patient moet dat zien te verdragen. Waardoor de angst zou afnemen. Als een patient aangeeft dat de spanning te hoog oploopt wordt aangedrongen op doorgaan waardoor de patient gehertaumatiseerd kan raken. 

Er word dus vooral niet voldoende kans en mogelijkheid gegeven om te emotie en fysieke reactie te reguleren. Wat in mijn ogen juist zo krachtig kan zijn. omdat door het trauma juist die regulering niet (meer) functioneert. 

Als ze in de documantaire belichten wie en wat er achter deze instantie staat, zien we dat het de oprichter van Pytrec was waar het probleem al begonnen is. Deze Meneer was/is namelijk vanuit zijn functie als TANDARTS zonder enige diploma's en kennis van de geestelijke gezondheid op het idee gekomen om trauma patienten met Exposieur in Vivo te behandelen. Het Expirimenteren begon in zijn praktijk als TANDARTS bij mensen met angst voor tandheelkundige behandelingen en toen hij merkte dat dit werkte (al weten we daar als kijker niets van af) sprong hij in dat al eerder genoemde gat in de zorg voor mensen met trauma. 

Hoe is dit mogelijk! Waarom is er op zo'n moment niemand van verzekeraars/overheid die opstaat en zegt STOP! Meneer u heeft helemaal geen diploma voor dit werk en mag daarom u praktijk NIET starten. GELD is mijn antwoord. Door af te gaan op halve of valse statements van dit soort cowboys, worden Zorg verzekeraars in ons huidige zorg stelsel verleid tot het accepteren van dit soort expirimentele behandelaars. Waarom zou je jaren aan therapie bekostigen als deze meneer je verteld dat HIJ mensen binnen een aantal dagen/weken van hun problemen kan afhelpen? Juist die stimulatie ligt 100% verkeerd. Overheden....en Verzekeraars....Geen trauma is hetzelfde...Geen Behandeling werkt hetzelfde voor 100% van de patienten. We zullen breder moeten gaan kijken dan onze neuzen met geldzucht rijken. 

Een aantal maanden later nu... Zie ik de hier onder gelinkte aflevering van tv programma BOOS op mijn YT pagina voorbij komen. OOK VOOR DEZE AFLEVERING GELD DAT ER TRIGGERENDE ZAKEN KUNNEN VOORKOMEN IN DEZE AFLEVERING.

https://youtu.be/11CouQ5Xygo?si=10lnvOVjdqB4xqqp  Boos Afl. S13E1 

Wederom kijk in met interesse en als trauma survivor naar deze aflevering. Die gaat over de misstanden bij jeugd ggz zorg instelling Yes we can clinics.

In dit geval is het een commercieel bedrijf met wistoogmerk dat is opgericht door een meneer die NIET officieel gediplomeerd is voor het behandelen van patienten met trauma en verslavingen. Hij is slechts zelfbenoemd Ervaringsdeskundige na zijn eigen verslavingsachtergrond.  Ik ben zeker niet negatief over het gebruik van ervaringsdeskundigheid in de zorg. Echter Kan en Mag een ervaringsdeskundige NOOIT op de stoel van een gediplomeerde psycholoog/psychiater gaan of komen te zitten. 

NOTE: Ook ik zelf noem mezelf ervaringsdeskundige ECHTER maak ik dat mensen met wie ik contact heb altijd heel duidelijk en stuur mensen met vragen met klem door naar Huisarts of behandelaar(s). Want ik ken mijn persoonlijke grenzen. 

De hele structuur van dit bedrijf, voor zover ik dat uit de aflevering van BOOS kan halen is gebaseerd op mensen met zelfbenoemde titels en taken. Mensen met Diploma's worden zover ik begrijp de mond gesnoerd. 

Wederom... HOE KAN HET DAT EEN NIET GEDIPLOMEERD PERSOON, TOCH EEN BEDRIJF IN DE ZORG KAN STARTEN? Hoe kan het dat ook hier niemand met macht opstaat en zegt TOT HIER EN NIET VERDER? 

En Wederom is het antwoord helaas ... GELD! met al eerder bovengenoemde reden. 

Ik heb er geen woorden voor. Het maakte me intens verdrietig dat dit in ons land mogelijk is en dat er nog door verzekeraars, nog door de hoge heren en dames in Den Haag iets aan gedaan wordt. 

Trauma heeft niemand voor de lol en dus verdienen al die mensen juist een diep applaus voor het overleven. 

Liefs Marloes

Eet problemen na vroegkinderlijk trauma. (Mijn Visie)

 

Dag Lieve Allemaal!

Vandaag weer een blogpost die boven kwam door nogal wat gefilosofeer van mezelf over dit specifieke onderwerp.

Ik plaats vanwegen dat onderwerp hier wel even een disclaimer! Want het geen je gaat lezen is PUUR EN ALLEEN mijn persoonlijk visie en ik claim allerminst dat ik de oplossingen heb voor andere mensen dan mezelf!

Vecht je met een eetstoornis? Raad ik je met klem aan om profecionele hulp te vragen bij je huisarts. In het geval van een eetstoornis heb je een verwijzing van de huisarts nodig voor psychologische behandeling. 

Dat gezegt hebbende... 

Mijn persoonlijke visie: Speeld eigenlijk in op wat ik in mijn vorige blogpost al heb beschreven. De manier waarop je na vroegkinderlijk trauma als het ware blijft hangen in de leeftijd(en) waarop het trauma ondstond. 

Vroegkinderlijk trauma houdt de natuurlijke mentale groei naar een volwassen denk leven tegen. En dat zorgt voor veel "onbegrepen" gedrag in de volwassenheid. Waaronder de relatie met eten, wat mij betreft ook valt.

Om te proberen te dealen met wat er in hun leven speelt, vallen (vroeg) getraumatiseerde kinderen vaak terug op voor hen beschikbare coping mechanismen. Voor een kind is eten, denk ik, het makkelijkst bereikbaar en geeft het eten een snelle sterke dopamine hit. Dat zorgt dat het kind blijft terug keren naar deze techniek. (hij werkt tenslotte. want het nare gevoel gaat even weg)  Waardoor verslaving bijna onvermijdelijk is als je het mij vraagt.

In situaties waarin een gezonde volwassene ontbreekt. Krijgt het kind dus niet de kans om op gezonde manieren te leren dealen met wat hen is overkomen. Zo kan een eetprobleem blijven voortduren tot in de fysieke volwassenheid. 

En kun je situaties krijgen zoals we die uitvergroot zien in tv programma's als TLC's My 600 pound life & een aantal programma's die we in de loop der jaren in Nederland hebben zien langskomen.

Volwassenen (althans in mijn theorie dus op het oog volwassen maar mentaal gezien niet) met vaak ernstige eetproblemen/stoornissen. Die in mijn bescheiden mening niet op te lossen zijn tot het (de) onderliggende trauma(s) kan worden opgeruimd met gerichte intensieve psychotherapie. Mijn mening is dat als de reden om te over eten (of eetstoornis gedrag te vertonen) wordt weggehaald en de persoon in kwestie wordt geholpen IN zijn/haar inmiddels volwassen lichaam te stappen, de problemen met eten veel effectiever kunnen worden aangepakt. 

Zeker in het eerder genoemde programma My 600 pound life word te lang uitgegaan van de wil van de persoon in kwestie om af te vallen. Psychologische therapie zou de eerste stap moeten zijn bij dit soort patienten. Niet de laatste of als een soort lapmiddel. Natuurlijk heeft de persoon WIL nodig om af te vallen en gezond te worden, maar in geval van trauma survivors is Wil alleen niet genoeg. 

Mijn eigen verhaal:

Mijn verhaal hierin is dat ook ik door het willen/moeten onderdrukken van opgelopen trauma's icm het wegvallen van gezond volwassen toezicht. Uiteindelijk vast kwam te zitten in een eetverslaving. 

vanaf mijn 12de/13de levensjaar werd eten mijn grootste vriend en tegelijk vijhand. En kwam ik in sneltreinvaart kilo's aan door ongeremde eetbuien. Ik voelde zelf dat ik er geen grip op had. de supermarkt was mijn dealer. de rekken snoep, koek, chips mijn Drug. En als een ware verslaafde stal ik uiteindelijk geld van mijn vader om mijn verslaving te kunnen blijven bekostigen. 

Je wil niet eten, weet dat je er aan dood kunt gaan als het niet stopt, maar je kunt het niet stoppen. Niet zolang dit "nodig" is om psychologisch te overleven.

Pas nu (45 jaar oud) ik met hulp van goede en werkende therapieën mijn opgelopen trauma's kan verweken. En ik daardoor meer en meer van mijn kinderbrein in mijn volwassenbrein kan stappen. Zie ik een verandering in mijn Eetzucht ontstaan. Maar beter nog ik kan eindelijk met een gezonde volwassen blik en atitude naar  mijn gedrag op dat gebied kijken. Het geeft me de mogelijkheid om niet alleen psychisch maar ook lichamelijk gezond te worden. 

En ja dat zal met vallen en opstaan gaan. Want onder de laag trauma zit bij mijn situatie nog een probleem wat lichamelijk helen zal bemoeilijken. (Mijn problemen met het verdragen van verschillende texturen. welke zowel trigger gerelateerd als aan mijn hersenletsel gekoppeld kan zijn) Maar  Ik voel dat de ruimte die in mijn hoofd en lichaam ontstaat me in staat stelt om uit te vinen wat ik persoonlijk nodig heb om te helen en wie of wat ik daarbij om hulp zal moeten vragen. 

Het bied VRIJHEID.   

Vroegkinderlijk trauma en de verwarrende wereld van Vriendschappen.

 "Je kunt geen volwassen vriendschappen hebben als je door trauma mentaal een kind bent."

"Als volwassene ben je zo gewend aan figuurlijke uitspraken dat je in het geval van begrijpen van de leefwereld van iemand met vroeg kinderlijk trauma, voorbij kunt gaan aan de letterlijkheid van hun situatie. 

Je kunt gedrag pas begrijpen als je het kunt omzetten in kinderlijke letterlijkheid."

Dat zijn zomaar 2 uitspraken die deze week in mijn hoofd voorbij kwamen drijven.

Uitspraak 1 ontstond, toen ik wat zat te filosoferen over een mogelijke blogpost, over vriendschappen en vroegkinderlijk trauma.

Nadenkend over hoe mijn eigen vriendschappen in de loop der jaren steeds maar weer mislukte of steeds gruwelijk scheef voelde.

Terug denkend was er dat ene overlappende ding, bij elke vriendschap uit het verleden die ik langs liet komen. Ze waren en voelden nooit gelijkwaardig. Bij de ene nam ik de rol van luisteraar aan, bij de ander de verzorger en bij weer een ander wachte ik steeds op een soort van instructies ofzo. En terwijl mijn vriendinnen door groeide in hun volwassen leven, probeerde ik dat wel te doen...maar zo weet ik inmiddels lukte dat voor geen meter omdat mijn trauma's me vasthielden in de leeftijden waarin ze hadden plaatsgehad.

In plaats van dat te zien en erkennen, Kon ik destijds niets anders dan concluderen dat zij en ik uit elkaar groeide omdat zij kinderen hadden en ik niet.

En zo landen we voor de uitleg bij uitspraak 2.

Want wat ik, nu de therapie eindelijk zo goed aanslaat, merk is dat mensen zonder kennis van vroegkinderlijk trauma, Uitspraken als "ik voel me een kind in een te groot lichaam" meestal figuurlijk zien. Terwijl ze in dit geval dus vaak echt letterlijk kunnen zijn bedoeld.

Het lichaam is gewoon gegroeid, maar de mentale staat kon niet verder groeien vanaf het punt dat de trauma's begonnen. Het houdt iemand echt fysiek in de mentale leefwereld van het kind vast tot er met behulp van goede gespecialiseerde therapeuten een brug van groei kan worden geslagen die de mentale staat ruimte bieden tot de oversteek naar de volwassen kant.

Gisteren bij het napraten van de therapie sessie, kwamen ik en mijn therapeute tot de conclusie dat het stil staan in leeftijd ook bij trauma op volwassen leeftijd gebeurd. Maar dat je dat in het sociale leven minder opmerkt omdat je al in je volwassen brein zat, ten tijden van het oplopen van het of de trauma(s).

Dus waar de meeste vroeg getraumatiseerden op sociaalvlak slechts gedrag van anderen kunnen spiegelen, kopiëren of oude overlevingsstrategieën kunnen inzetten om zich staande te houden. Kan een getraumatiseerde persoon met volwassen trauma terugvallen op hetgeen hij of zij VOOR het oplopen van de trauma heeft aangeleerd.

Als ik terug kijk is het gene ik tot nu toe inderdaad heb geprobeerd op vriendschappelijk vlak, veelal kopie en overleving geweest. En dat soort relaties kan gewoonweg geen stand houden. Omdat er geen gelijkheid in te vinden is.

Denken, Dromen, Doen.

Het is nu natuurlijk ECHT nog veeeeel te vroeg voor de oude vertrouwde doelen voor het nieuwe jaar. En eigenlijk doe ik zelfs helemaal niet aan dat soort dingen, want laat me wel zeggen meestal mislukken ze dan ook gewoon al in Januari ofzo. LOL

Echter wat ik wel steeds meer hoop en droom is dat ik komend jaar de moed, kracht en mogelijkheid (als in locatie en toehoorders)  ga vinden om in ieder geval 1 keer mezelf even in het middelpunt van de belangstelling te plaatsen. (OH...ZO Eng maar ook super Krachtig voelend te gelijk). En dan heb ik het specifiek over een geval waarbij ik kan, hoop en durf te doen wat me al een paar jaar drijft. 

Ik wil een Hersenwikkels.eu Speech of zoals ik dat graag noem Talk geven! Daar ben ik uiteindelijk toch mijn website, deze blog en het youtube kanaal voor begonnen.

Ben ik daarvoor al sterk genoeg? Zit ik niet nog te veel in mijn therapeutisch proces? Moet ik nog iets meer helen? Of zou het houden van een of 2 talks dit volgende jaar me juist kunnen helpen om onzekerheid en angst los te laten? wat mijn heling juist zou kunnen bevorderen.

Ik heb zelfs twee mogelijke paden...

1. Ik neem mensen echt mee in mijn persoonlijke verhaal. zoals ik op mijn website doe.

Door dat te doen hoop ik mensen vooral te leren en laten zien dat je vanbuiten nooit kunt zien hoe het met een ander gaat en dat zelfs achter de voordeur bij keurige welgestelde gezinnen een hele hoop mis kan zijn.

Het doel daarmee is denk ik voornamelijk Awareness Kweken in de maatschappij.

Een Talk als dat heeft als nadeel dat ik dan wel een uurtje of 3 zoet zou kunnen zijn. En Zijn er daadwerkelijk mensen te vinden die dat interessant genoeg vinden om naar me te komen luisteren en kijken.

2. Ik richt me op 1 specifiek onderwerp en probeer mensen daarover ook daadwerkelijk iets te leren.

Daarmee zou ik b.v. met kleinere groepen dienst en hulp verleners kunnen werken. waardoor een talk veel interactiever wordt dan het plan van hierboven. En ik veel specifieker aan mensen kan uitleggen of vertellen hoe ik dingen persoonlijk beleefd heb. en of wat ik denk dat er misschien in de toekomst anders zal moeten. zodat anderen mogelijk daar minder moeilijkheden door tegen komen in hun levens reis. 

Onderwerpen die ik zelf graag zou willen bespreken met en in dit soort groepen is:

*signalen van misbruik herkennen en erkennen

*hoe kan je iemand met CPTSS ondersteunen zonder daarbij te veel van die persoon te verlangen

*Kleine gebreken op papier, grote gevolgen in het dagelijks leven.

of

*Relaties buiten de maatschappelijke lijnen, acceptabel maken en bespreken met mensen met Beperkingen en of Mentale uitdagingen.

Wat ik mezelf hier nu vooral zie opschrijven. Is... Dat ik in deze groepen veel meer uit wil op het doorbreken van hokjes denken en mensen wil leren dat je sommige mensen juist beter kunt helpen door buiten de hokjes te leren denken, kijken en kleuren. Dat zorg en ondersteuning juist sneller/beter en goedkoper kan worden als je de voorgeschreven lijstjes loslaat en creatief over situaties nadenkt.

Ja, dat betekend soms dat jij je als persoon ongemakkelijk kan voelen bij de oplossing die voor client, patient of partners van deze mensen de uitkomst kan geven die hun leven draagbaar maakt.   

Ik hoop U als lezer van mijn blog te informeren maar ook te inspireren, Komt mijn eigen inspiratie voor de Talks van de vele TEDx talks die ik online graag bekijk. OEH wat zou ik dat nou graag ooit eens kunnen doen! Maar ik vrees dat mijn geheugen (door mijn NAH en CPTSS gevolgen) me dat misschien niet zomaar gaat toestaan. Want je moet zoiets natuurlijk wel mooi uit je hoofd kunnen leren zodat je ook authentiek op dat podium (of welk podium dan ook) je verhaal aan de kijken/luisteraar kan brengen. Iemand die zegt dat ze je komt informeren en of educatie komt geven over een onderwerp waar ze vanuit haar eigen ervaring kennis van heeft, slaat in mijn ogen best wel een flater als ze geen mooi vloeiend aan een geregen praatje kan houden. 

Misschien is het de perfectionist in mij. En het is zeker een stukje angst voor falen door een opvoeding waarin alleen het beste goed genoeg leek te zijn. 

De verwondering van mijn Innerlijke Kinderen...

Wat is een innerlijk kind?

Zoals we weten doorloopt je brein samen met je lichaam alle fasen van het menselijke (zoogdier) leven. Het maakt zeer zeker bewust de fasen : geboorte, baby, dreumes, peuter, kleuter, kind, tiener, puber, jong volwassene, volwassene, senior en de dood mee. Zelfs de fases die  je in je bewuste brein niet herinnerd worden opgeslagen in het onderbewuste deel van het brein. En zo kunnen ze nog je hele verdere leven van invloed zijn op je leven. 

De fases van geboorte tot en met puber creëren je innerlijke kindsdelen.

Iedereen heeft dus altijd kindsdelen. 

Als er bij het doorlopen van je leven geen heel schokkende gebeurtenissen plaatsvinden, kan je deze kindsdelen vooral opmerken op vrolijke en rustige momenten. Wanneer je goed op jezelf staat afgestemd. B.V. de verwondering en het geluk dat je kan voelen van: wind door je haren, het zien van je spelende kinderen, een vlinder die voorbij vliegt, dingen doen die je als kind al leuk vond, enz enz...

Als je in een of meerdere van die fasen nare dingen te verduren krijgt, raken die afzonderlijke delen beschadigd. En kunnen ze je tijdens het volwassen deel van je leven in de weg gaan zitten of ze verdwijnen naar de achtergrond waar ze niet gevoeld of gehoord worden. Ze verstoppen zich als het ware nog steeds voor de gevaren van hun eigen tijd.

Dat is wat mijn innerlijke kinderen vooral gedaan hebben en van tijd tot tijd nog steeds doen. En als ze zichzelf wel lieten/laten, zien/horen, dan gebeurd(e) dat voornamelijk door triggers van negatieve ervaringen. Waardoor ik als volwassene vaak nogal kinderlijke reacties had/heb op gevoelens en situaties die leken/lijken op die uit het verleden.

Zo word een deel van mij getriggerd als mensen boos zijn en schreeuwen. Ik voel dan de drang om mezelf te verstoppen of klein te maken. Een ander deel wordt getriggerd als ik alleen ben op een plaats met veel drukte. (een drukke supermarkt, marktplein, enz.) en voelt mijn volwassen lichaam de paniek en wanhoop die de kleine versie van mezelf niet heeft leren omzetten.

Therapie voor verandering

Er zijn therapeuten die specifiek werken met de innerlijke kinderen van hun patiënten. Innerlijk kind werk heet dat. En in deze vorm van therapie word contact gezocht met de innerlijke kinderen van de patiënt doormiddel van visualisatie en meditatie technieken. Zo kan iemand b.v. visualiseren dat hij/zij een jongere versie ontmoet en het kan geruststellen, knuffelen, advies geven. Waardoor dat deel zich veiliger gaat voelen en naar de achtergrond verdwijnt, zodat het de reacties en belevingen van de volwassen versie niet meer zo verstoord. 

Hoewel Ik zelf nooit in therapie aan innerlijk kind werk heb gedaan, Merk ik sinds kort wel de positieve gevolgen van wat de therapie voor mijn innerlijke kinderen doet/kan doen.

Ik ben wel altijd geïntrigeerd geweest in Innerlijk kind werk en heb er dus ook veel over gelezen.   

Ik sta er open voor zullen we het maar noemen.

Duidelijke verandering voelen.

 Afgelopen week was het weer tijd voor het jaarlijkse bezoek aan de Efteling met Brainact.  Waar ik voor het eerst ECHT verandering in mezelf opmerkte.

Foto 1 hierboven:

Deze draak maakte me als klein kind doodsbang.

De afgelopen jaren merkte ik dat wat ik heb leren herkennen als het rebelse tienerdeel in mij, me ervan weerhield om echt van het sprookjesbos te genieten.

Dit jaar voelde ik echter een sterke, kinderlijke verwondering, vermengd met mijn volwassen liefde voor de technologie van animatronics.

Ik herinner me nog heel goed hoe ik daar stond te kijken hoe de draak beweegt. Ik genoot van elke seconde.

tegelijk er tijd echter...

lijkt het erop of een van mijn innerlijke kinderen besloot dat deze draak veel te eng was voor mijn baby, die ik daardoor onbewust beschermde met mijn lichaam. 

Foto 2 hieronder links:

Als kind was ik ook doodsbang van de wolf die op de deur klopte bij dit tafereel uit het verhaal van "De wolf en de zeven geitjes".

 Ik herinner me zelfs dat ik nachtmerries had de nacht nadat we daar waren geweest.

Dit jaar kon ik het tafereel eindelijk zien zoals het is. En de enge wolf was precies dat. Een enge wolf uit een sprookje. 

 Foto 3 hiernaast rechts:

Vertelde een van onze vrijwilligers dat er voor de boom van de trollenkoning een plek is die trilt als je er op staat. 

Ik voelde wel dat ik er op wilde staan maar een van mijn kindsdelen trilde van spanning. pas toen een van de vrijwilligers mijn hand pakte (in de tijd van dit innerlijke kind was het haar vader die zijn hand bood en rust bracht) en me naar en op de plek loodste, voelde ik dat deel tot rust komen. zoals je ziet ging een van de andere vrijwilligers ook nog achter me staan wat extra veiligheid bood. Het hielp me in het hier en nu te blijven, het hielp het kind in mij te genieten van die interessante "man" op zijn boomtroon. 

Ik voelde me deze keer bewuster, vrolijker en gelukkiger.

Het is niet dat ik er de afgelopen jaren niet van heb genoten, maar dit was een wereld van verschil voor mezelf.

Het gevoel er te zijn en verbonden te zijn met de wereld en de mensen om me heen, maakte dit jaar echt een dag vol verwondering. 

De STILLE strijd opgeven & Hoe belangrijk het is om HARDOP te blijven spreken. (Traumaverwerking)

 

Aan slachtoffers van misbruik word vaak een (uitgesproken of niet) zwijgplicht opgelegd door de dader of daders.

Dit zorgt ervoor dat het slachtoffer steeds verder isoleert.

Ik heb het hier al eens eerder besproken in een post. Althans toen raakte ik puur een tipje van dit probleem aan. Dus nu ik zelf tijdens therapie steeds meer begin te ervaren hoe het onderwerp Zwijgen of Spreken mij beïnvloed, wil ik hier wat breder op in gaan. En spreek ik wederom voornamelijk uit mijn eigen ervaringen en gevoelens hieromtrent.

Zelfs tijdens het schrijven van deze blog post voel ik een duidelijke weerstand in mijn lichaam en geest. Zo groot en invloedrijk kan die opgelegde zwijgplicht dus zijn. Maar ik voel tegelijk dat ik er klaar voor ben en klaar mee ben. Zwijgen is wat mij betreft niet langer zilver maar zwart als de donkerste nacht. 

Tijdens mijn laatste Narratieve Therapie sessie afgelopen week sprak ik breder dan ik ooit heb kunnen doen over hoe die zwijgplicht in mij omgezet werd naar een doodsangst om te onthullen. In mijn hoofd gillen de stemmen dingen als, "JIJ breekt de familie" "Niets zal ooit nog goed zijn" "Niemand zal je geloven" "Iedereen zal je haten".  

Maar ik sprak ook over hoe het voelt om niet te spreken/kunnen spreken. Het gevoel van in een kooi opgesloten zitten en/of aan de ketting liggen, komen voor het grootste deel van het moeten zwijgen af. Waarop mijn therapeute toen ik uitgesproken was me vroeg hoe ik me op dat moment voelde. Of er iets veranderd was. Na het uitspreken van deze dingen, moest ik na een denk pauze erkennen dat het spreken me inderdaad iets had verlicht. Ik beschreef het gevoel als "Het slotje van de kooi is los, maar ik kan er nog niet uit want de kat zit grijnzend onder het deurtje" en Er is iets meer beweging de ketting om mijn enkel maar ik kan nog niet staan.   

Dat gevoel leert me dat spreken de enige uitweg gaat zijn. En dat het beter is voor mezelf op de lange termijn, dan te blijven zwijgen. Hoe zwaar dat ook gaat zijn. Hoe bang ik ook ben om de mensen om wie ik geef of gegeven heb met mijn verhaal te breken. Het feit is dat ik zelf aan het zwijgen ten onder zal gaan als ik niet het risico neem ... en spreek over wat en door wie mij is aangedaan. 

Door in een veilige omgeving te beginnen met het hardop uitspreken van wat het slachtoffer is overkomen, kan het misplaatste schuld en/of schaamte gevoel worden neergelegd bij de dader/daders. waar die gevoelens thuis horen. 

Wat mij tijdens de sessie ook hielp om me veilig en geloofd te voelen is dat in tegenstelling tot voormalige therapeuten, Mijn huidige therapeuten me aankijken als ik praat. Niet tegelijk zitten te schrijven en hummen, maar echt oprecht luisteren en vragen of opmerken. Het gaf mij ook het gevoel dat mijn verhaal gehoord mag worden en dat wat er gebeurt is ook echt gebeurt is. Als slachtoffer maak je jezelf makkelijk wijs dat wat je meemaakte er niet toe doet of niet bestaat. Versterkt door wat daders, omstanders tegen je zeggen. Uitspraken als "we kunnen de tijd niet terug draaien" "Je zit altijd vol drama" "Ik heb nooit iets gemerkt aan jou of hem/haar" "Je hebt zijn/haar affectie gewoon verkeerd begrepen"... en ga zo maar door... Geven een slachtoffer tussen de letters door mee dat haar/zijn verhaal er niet toe doen. 

Mijn eigen moeder ... Schoot met een zin als "dit soort dingen gebeuren wel eens als je jong bent" mijn poging om te onthullen uit de lucht als een vogel in vrije vlucht op een mooie winter ochtend. Ik heb het daarna nooit meer geprobeerd. Maar ook een paar jaar geleden nog. Toen ik een bekende uit het verleden vertelde wat er in mijn verleden had gespeeld...en de zin "Je had het me toch kunnen vertellen." je wist toch dat je alles bij me kwijt kon" . Op een toon die verraadde dat deze persoon zich gepikeerd voelde omdat ik me kenbaar niet veilig genoeg had gevoeld haar over het misbruik te vertellen. Deed me in het nu vooral pijn omdat het mijn gevoel van schuld en schaamte dat toch al aanwezig was versterkte.

Terwijl je dit niet kunt stoppen als slachtoffer. Het stopt pas als de dader/daders beseffen waar ze in hemelsnaam mee bezig zijn óf er een buitenstaander ontdekt wat er gaande is en dit meld bij de juiste instanties en die instanties hun plicht uitvoeren.

Zelf ben ik pas echt gaan praten vanaf halverwege mijn 20'ers. de eerste persoon buiten mijn echtgenoot, was onze huisarts. Maar zeker in die begin jaren was het mondjes maat. Pas een heel paar jaren later werd ook bij hen de omvang zichtbaarder, waardoor gerichtere hulp kon worden gezocht. 

Nu 45 jaar jong zwijg ik al bijna mijn gehele leven en dat moet stoppen. 

PMT en Narratieve therapie update. Nu Nazomeren!

 Een goede dag voor een nieuwe post alhier, Nu het eindelijk weer wat luchtiger weer begint te worden. Ik heb de afgelopen weken natuurlijk wel gewoon therapie gehad en dus wil ik jullie daar eerst over updaten. 😏

In de PMT therapie hebben we vooral gewerkt aan het maken van bewust contact met mijn lichaam en de beleving daarvan. In het voorgesprek kwam al naar voren dat het thuis zelf lukt om contact te maken met mijn boven lichaam. Hoofd/schouders/armen en borst. Dat bijvoorbeeld zepen of insmeren op die plaatsen geen tot nauwelijks triggerend is. Op goede dagen kan ik ook het zien van witte zeep of shampoo op mijn handen goed aan. Maar op slechte dagen (veel onrust in mijn hoofd) Lukt dat niet. Zelfzorg is in die periode vaak een hele uitdaging. 

Het verzorgen van mijn onderlichaam (maag streek, schaamstreek, benen en voeten) is vrijwel altijd een issue. Ik vermijd dat onbewust ook vooral. Scheren van benen doen de meeste vrouwen wekelijks. Mij lukt dat door de triggers niet meer dan 1 keer per 3 maanden gemiddeld.

Dat besproken hebbend gingen we dus aan de slag met de bewuste contact legging. Als eerste de veilige zone. Met handen erop leggen en voelen of ik mijn hand kon voelen, en toen dat lukte door te tikken met mijn handen over de veilige zone. Ook dat lukte zonder dissociatie. Na die sessie kreeg ik het huiswerk mee om dit thuis te blijven herhalen om zo mijn hoofd en lijf te laten merken dat dat veilig is. Niet alleen ons hoofd slaat negatieve ervaringen op namelijk. maar ons lichaam heeft ook zijn eigen opslag. dus je moet zowel je hoofd als je lichaam door oefening laten merken dat het NU is en niet TOEN. 

De week erna (met een 3 weken vakantie ertussen) Spraken we over hoe het oefenen thuis was verlopen. Ik rapporteerde dat het goed was gelukt en wat me tijdens die sessies was opgevallen. Omdat ik goed in mijn vel leek te zitten nodigde de therapeute me uit om dan te starten met de zelfde oefening maar dan in de onveilige zone. Ik nam de uitdaging aan. Maar dat bleek even van andere koek dan werken met de veilige zone. 😓We begonnen met een BodyScan om er zeker van te zijn dat er niet als ergens meer spanning zat dan gewensd. Daarna legde ik op instructie mijn handen op mijn maag/buik streek. En moest ik proberen te voelen en omschrijven wat ik voelde. Ik nam waar dan mijn handen wel mijn buik voelden maar mijn buik voelde tegenovergesteld niet mijn handen. (dit is vrij normaal bij mensen met fysieke traumatisering het wordt veroorzaakt door een dissociatieve beschermingsreactie tijdens het oplopen van het trauma). Mijn hoofd leek echter redelijk bij het nu te kunnen blijven en dus schakelden we naar het bewegen met de handen over de buik/maag. Daar merkte ik meteen al een verandering in mijn lichaam bij op. Ik voelde spanning in mijn boven benen en onrust on mijn voeten. (in de tijd dat ik nu PMT doe heb ik geleerd dat de onrust in mijn voeten een uiting is van verwijding. het letterlijk willen wegrennen van het "gevaar" ) . Toen ik mijn ogen open deed merkte ik meteen dat ik in de begin fase van dissociatie verkeerde. Ik ervaar dat zelf altijd als of ik door een waas heen kijk. Ik ben er wel...maar ik ben er ook niet helemaal gevoel. Ik uitte dat meteen naar mijn therapeute en we stopten direct met de oefening. Waarna ik zelf begon met het tegen gaan van de dissociatie door mijn huissleutels te pakken en daarmee te schudden of in een vuist te houden. Dissociatie kan namelijk worden bestreden door de zintuigen aan het werk te zetten. in mijn geval werkt de tastzin in combinatie met gehoorprikkels erg goed. De therapeute bracht me nog materialen met verschillende texturen waarmee ik speelde en rondliep tot ik het gevoel had terug te keren in het nu. Om te zorgen dat ik niet zomaar terug zou schieten als ik thuis was, maakten we de sessie af met een rondje Badminton.  Omdat Ik zo'n sterke reactie had op de oefening gaf mijn therapeute mij het advies thuis niet te oefenen maar voorlopig alleen tijdens de sessies eraan te werken. Dissociatie kan in een minder gecontroleerde omgeving bepaalde risico's met zich mee brengen namelijk. 

Tot zover de PMT.

Ook heb ik de afgelopen weken afspraken gehad met mijn regiebehandelaar en hebben we een begin gemaakt aan de Narratieve Exposure Therapie. In de eerste afspraak bespraken we de mogelijk heden om dit te doen en wat het beste bij mij zou kunnen passen. Als huiswerk zou ik beginnen met het opschrijven van 3 goede en 3 slechte gebeurtenissen van de leeftijd 0 tot en met 5 jaar.  Voor mij werkbaar omdat die leeftijden nog relatief rustig verlopen zijn. 

Tijdens de tweede afspraak deze week namen we samen mijn schrijfsels door. die ik ook nog in kleur codering had gedaan. tijdens het werken thuis had ik zelf het idee opgedaan om ook nog bij elk stukje van mijn levens verhalen iets creatiefs te maken. als symbool zeg maar. Mijn therapeute reageerde enthausiast op dat plan. Ik was nog niet begonnen door dat het nog zo heet was de afgelopen weken. Maar het plan is om de komende twee weken aan die eerste creatieve zaken de werken. het hoeft niet af meteen. soms heeft therapeutische creatie een aantal fasen voor het af is. dus ik begin gewoon en zie wel waar ik uitkom. Ik heb al een paar goede ideen in iedergeval. 

Verder heb ik het rustig aan gedaan de afgelopen weken en moet ik nu rustig proberen weer op gang te komen. De HERST KOMT ERAAN! JIPPIE! mijn favoriete seizoen. 

Tot snel, Liefs Marloes💗☺