Mijn Innerlijke Puber ligt dwars. Trauma heling

 Deze week had ik het met mijn Psychomotore Therapeute tijdens de sessie over dat het doen van de oefeningen voor thuis maar niet opgang komen. Ik weet hoe het moet. En ben gemotiveerd om het te doen. Heb al van alles geprobeerd om het opgang te krijgen. Inplannen op een vast tijdstip, In Finch app zetten, De VGZ Mindfullness app eerst gebruiken om in de juiste "mood" te komen voor ik begin. Maar niets lijkt tot nu toe aan te slaan of te blijven hangen. Dit wijst dus eerder op onderbewuste Vermijding. Daar hadden we juist ook voor besloten om nog even door te gaan met de PMT. Ondanks de goede resultaten in mijn PTSS score. Lees mijn vorige post hier . Om die vermijding nog uit te vogelen en te proberen ook dat  op te lossen. 

Tijdens ons gesprek benoemde ik het gevoel van de rebelse tiener korte uitleg over innerlijke kinderen aan het roer. En tja, Wat doen tieners graag? Juist precies niet wat je ze vraagt te doen. 😉En duwen heeft bij een tiener vaak alleen maar een tegen gesteld effect. Tijdens mijn eigen jeugd was dat wel de strategie van mijn ouders... Pushen, duwen, opdringen. En dus, wat er in mijn hoofd lijkt te gebeuren op het moment dat ik iets wil/moet doen wat mijn innerlijke puber maar niets vind, is dat het volwassen deel in mij de geleerde tactieken uit de kast trekt. Met als gevolg dat mijn innerlijke puber als het ware de muts van haar hoodie over haar hoofd trekt en alles negerend op de bank neerploft om er uren niet meer af te komen. 

Het antwoord komt nu dus aan op... Als de innerlijke puber opduikt, uit te proberen te vinden waarom ze zich verzet tegen de oefeningen. Is het gewoon eigenwijsheid? of is het angst voor triggers of pijn uit het verleden? Bij dat tweede kan het helpend zijn om in plaats van te gaan duwen de oefening op een kleiner/minder moeilijk level wel uit te voeren. 

Deze oefeningen gaan over lichaamsbewust zijn en lichaamsacceptatie en daarvoor moet je verschillende delen van je lichaam aanraken en onderzoeken hoe iets voelt, wat je precies voelt en of dat fijn of niet fijn is. vooral registreren. Door dat te doen kan je lichaam uiteindelijk leren dat aanraking mag en dat er niet net als tijdens het oplopen van de trauma's iets ergs gebeurd als je je lichaam aanraakt. Dat je lichaam aanraken heel normaal en gezond is. Persoonlijk lukt het me al om zonder problemen mijn onderbenen en armen aan te raken. Terwijl de buik en bekken zone duidelijk spanningen oproepen. Dus stel dat de spanning die opduikt bij de buik mijn innerlijke puber angstig maakt. waardoor ze in opstand komt en niet wil oefenen. dan kan ik terug schakelen naar de zones die veilig voelen. Zo blijf je wel in contact met je lichaam en train je je brein dat aanraken echt veilig is. zonder dat je over de grens van je innerlijke puber stapt. Door een vriendelijkere benadering van je innerlijke kind/puber help je je volwassen zelf in het nu de stappen te nemen die nodig zijn voor je volledige heling. Daar zit zeker iets in en dus is mijn huiswerk. Om te onderzoeken of het inderdaad de rebelse puber is die mijn pogingen blokkeert en zo ja, uit te vinden waarom ze dit doet en daarnaar te handelen. 

Word Vervolgd vermoed ik. 😏

Liefs Marloes (Hersenwikkels.eu)

Eindelijk in het groen! (Cptss onder controle)

(afbeelding AI gegenereerd als voorbeeld)

Deze week kreeg ik goed nieuws! Na 3 tot 3,5 jaar intensieve behandeling voor mijn Complexe Ptss is mijn schore gedaald naar het level Nauwelijks symptomen! Ik begon bij deze aanbieder die gespecialiseerd is in het behandelen van mensen met trauma's in hun verleden die eerder niet goed op therapie hebben gereageerd, op 58 punten. Een score die word berekend n.a.v. het invullen door de patient van vragen lijsten over de symptomen die zij ervaren. Die eerste vragen lijsten helpen de diagnose te stellen en geven dan meteen een startlijn aan. Zodat de behandelaar gedurende de behandeling ook meetbaar een beeld krijgt van de voortgang van de patient. Om te kunnen beoordelen of de ingezette behandeling effect heeft of dat er gewijzigd moet worden om de behandeling optimaal te laten zijn.

Tijdens de behandeling krijgd de patient dan op gezette tijden een set nieuwe lijsten om in te vullen. En Door die scores weer naast de begin score te leggen ontstaat een duidelijke grafiek. Op mijn grafiek die ik deze week zag was in 2025 nog een korte piek naar boven te zien waarna de lijn uiteindelijk nu op 11 punten uitkomt.

En dat merk ik ook wel. Ik heb een stuk minder problemen door de dagen heen. Vrijwel geen dissociatie meer en ik krijg zin in het leven (dat laatste is best wel nieuw voor mij). Ik wil nieuwe dingen ontdekken en oude dingen bekijken om te zien of die nog bij me passen. Ik heb door de dagen heen gemiddeld genomen meer energie (al moet ik op mijn levels blijven letten door mijn NAH) en weet ook het huishouden met meer succes te runnen. Dips zijn minder diep en ik merk ze eerder op waardoor ik beter en helpender naar mezelf kan reageren dan voorheen. 

Ben ik genezen van mijn trauma's? Nee! Maar ik heb er ook geen echte grote last meer van. Triggers zijn aanwezig maar ik kan ze overzien, er op antisiperen en handelen als er wel nog een opduikt. Echter de spontaan zonder reden oppoppende triggers lijken wel zo goed als weg. En ik denk wel dat dat komt door dat ik in de NET (narratieve exposieur therapie) het afgelopen jaar de situaties waarvan dat gebeurde heb kunnen uitspreken en opschrijven zodat ze een weg naar de opbergkast in mijn hoofd konden gaan vinden. Trauma focaal hoeft dus helemaal niet standaard het uitpluizen van je hele jeugd te betekenen. Maar het is wel belangrijk om de grootste delen ervan niet langer te moeten/mogen en willen ontkennen. 

Nu we vast stelden dat mijn Ptss op een level zit waar het niet meer constant mij zijn verstoord, gaan we overstappen van actieve behandeling naar stabiliseren en integreren. Wat inhoud dat aangeleerde tactieken en gedachten verder worden getraind en in het dagelijks leven zoveel mogelijk word ingezet. Zodat een mogelijke terugval als de therapie stopt zo klein mogelijk wordt. 

De PMT (psychomotorische therapie) moet daar vooral voor gaan zorgen. dus we gaan nog even door. Mede omdat ik opmerkte dat de vermijding om mijn lichaam te accepteren nog wat aan de sterke kant is. Daarnaast zal mijn regie behandelaar een aanvraag doen bij een collega met Seksuologie als expertise, om een Amnese te laten doen bij mij. Mede op mijn verzoek. Maar ook wel slim voor iemand die in het leven seksueel geweld heeft meegemaakt. Seksueel geweld verstoord namelijk de volwassen seksualiteit en kan tot problemen in en met relaties lijden. Wat het bij mij ook altijd gedaan heeft. Dus hopelijk kan die collega me nog een stuk verder helpen om op een normaler volwassen level te komen. 

Voor nu ben ik in iedergeval al heel blij dat ik de kans kreeg om toch verder te komen in mijn leven zonder dat de trauma's uit mijn verleden mijn zijn verstoren. 

Het is gelukkig weer koeler hier dus ik ga mijn best doen mijn werk hier aan het Blog en op de website voort te zetten. 

 Liefs Marloes

Onderprikkeling is moeilijker te herkennen maar kan net zo erg zijn als overprikkeling.

 

Vandaag wil ik het onderwerp Onderprikkeling bij hersenletsel belichten. Want hoewel men zich dat veel minder realiseerd, is onderprikkeling ook een probleem dat kan voorkomen bij mensen met Hersenletsel. Onderprikkeling kan zelfs voortkomen uit een periode van overprikkeling maar kan overprikkeling ook weer oproepen. Prikkelings niveaus zijn een dagelijkse en constante strijd voor iemand met Hersenletsel en hun verzorgers.

Zelf vind ik onderprikkeling een stuk moeilijker op te merken dan overprikkeling. Mijn duidelijkste symptoom ervan heb ik inmiddels gemerkt is als ik prikkelbaar en moe maar tegelijk onrustig ben. De bijna constante drang om iets te moeten doen. Geef ik niet toe aan dat gevoel dan duurt het niet lang of ik raak in begin fasen van depressie. Maar ga ik wel iets doen dan sla ik daar vaak weer te ver in door en slaat het uiteindelijk om in overprikkeling. waarbij rust en stilte nodig is om uit te komen. 

Voor al nu in de zomer loop ik zelf het meeste tegen onderprikkeling aan. Waarschijnlijk mede door dat mijn lichaam niet kan aarden in de warmte en de lange dagen fel zonlicht. Men zou het een zomer depressie kunnen noemen. In de winter lukt het me al veel beter om mijn activiteit te reguleren. Nu de zomer nog. 

Symptomen van onderprikkeling kunnen zijn: (en zijn per persoon verschillend)

Concentratieverlies: moeite om de aandacht ergens bij te houden.
Tragere denkprocessen: informatie komt moeizaam binnen en het kost meer tijd om te reageren.
Geheugenproblemen: dingen niet goed kunnen onthouden of opslaan.
Initiatiefloosheid: geen zin of puf hebben om actie te ondernemen.

Emotionele en Gedragssignalen

Vlakke emoties: het gevoel dat blijdschap of verdriet minder diep binnenkomt (in een 'roes' leven).
Apathie: uiterlijk ongeïnteresseerd of onverschillig overkomen op de omgeving.
Sombere gevoelens: neerslachtigheid of depressieve stemmingen.
Snelle verveling: een leeg gevoel en rusteloosheid van binnen. 

Lichamelijke en Sociale Tekenen

Extreme vermoeidheid: mentaal en fysiek snel uitgeput raken, zelfs bij weinig inspanning.
Overgevoeligheid voor ‘toevallige’ prikkels: heftig reageren als er onverwachts toch geluid of licht is, omdat de drempel te laag is geworden.
Sociale terugtrekking: contacten vermijden en sociaal isolement


 BRON: Hersenletsel.nl

Mijn advies: Probeer een makkelijke rustige activiteit te vinden die de hersenen genoeg nieuwe prikkels bezorgd. (denk aan het gebruik van je zintuigen! horen, zien, voelen, proeven en ruiken.) Een handwerkje met verschillende stoffen en garen b.v. geeft een goede prikkel aan je hersenen omdat je steeds iets anders voeld. Ga iets bakken of koken en eet dat met aandacht op. Luister naar vogels of insecten buiten, bedenk een spelletje met water. 

Je Brein heeft niet genoeg activiteit om goed te blijven functioneren bij onderprikkeling en je zult dus creatief moeten zijn in hoe je je brein opnieuw kan prikkelen zonder dat het om kan slaan. 

Voor nu laat ik het hierbij maar weer. want zoals ik al eerder schreef de zomer is niet mijn beste periode. maar ik had zelf ook even een actie nodig om mijn brein te stimueren. 

Heathwave's en stoer zijn.

 Het is weer zomer hier en dus weer tijd voor Heathwave's waarvan we momenteel in de tweede van het seizoen zitten. Maar Please laat dit voorlopig de laatste zijn want mijn lichaam en brein kunnen dit gewoon niet aan. Tot de 25 graden is mij warm genoeg. nu zitten we de komende dagen in iedergeval weer in 30 tot 35 graden celcius. Met deze temperaturen kan ik niet veel meer dan op de bank liggen luisteren naar het ene en het andere luisterboek afgewisseld met me terugtrekken op onze verduisterde slaapkamer met een ventilator achter het bed en een koelblok in mijn nek. 

En dan heb ik komende week nog wel zo'n leuke stoere activiteit in het vooruitzicht. Laten we hopen dat de airco in ons plaatselijke theater voldoende werkt. Ik moest nogal wikken en wegen om tot deze activiteit te komen trouwens. Het gaat hier om een georganiseerde mantelzorg middag. Waarbij verschillende mantelzorgers uit onze gemeente samenkomen om naar het toneelstuk 'gevangen in mijn brein' te kijken Ik heb deze voorstelling zelf al eens gezien en dat was indrukwekkend en een aanrader.

Daarna volgen er stellingen over mantelzorg en wordt actief gesproken over hoe de gemeente en omgeving Mantelzorgers zo goed mogelijk kan (blijven) ondersteunen. Vooral het punt actief meedoen vind ik hierbij nog dood eng maar ergens weet ik ook dat ik dat kan en dat dat eigenlijk JUIST is waar ik met Hersenwikkels Talks naar toe wil. Spreken in en met een grotere groep mensen. Dus was dit wel de uitgelezen mogelijkheid mezelf op de proef te stellen. Hopelijk zit de hitte dus de werking van dat toch al trage brein van mij niet in de weg.    

Ik werk momenteel aan de presentatie om mijn Hersenwikkels talks vorm te geven en ik maak daarin mooie vorderingen. Het doet naast een weg plaveien voor de toekomst nog veel meer voor me.

Het leert me mijn leven te overzien.

Het helpt me mijn creativiteit te herontdekken

Het leert me dat niet alles meteen perfect hoeft te zijn/gaan

Het leert me met programma's werken op mijn computer waarvan ik dacht ze nooit te gaan gebruiken.

En het laat me zien wat ik met mijn liefde voor woord en geschrift teweeg zou kunnen brengen. 

Nou als dat geen vooruitgang is?! 

Ik duik snel weer onder nu...want mijn lijf begind helaas al weer te smelten van de hitte in de kamer. Tot een hopelijk snel koeler zelf!

Persoonlijk topic! Hoe belangrijk de houding van de arts is.

NOTE! :  

Deze blogpost gaat over vrouwelijke intieme zaken. En natuurlijk mag een man dit lezen. Maar als u van u zelf weet dat dit niet u favoriete topic is kunt u deze blogpost vandaag misschien beter overslaan. ;-) . Dan zie ik u graag bij de volgende terug. 

Het zat me al weken niet lekker. Bijna letterlijk. De Mirena spiraal die ik in Oktober van 2020 iet plaatsen leek zijn werk ziet goed genoeg meer te doen. Dus na weken van hormoon horror, bloedingen, krampen, humeur schommelingen en pijn. Trok ik toch maar weer bij onze vaste huisarts aan de bel. 

3 weken geleden voerde ik met deze huisarts (vrouwelijk) en mijn begeleidster een gesprek en de uitkomst was dat de oude spiraal er toch eerder dan gepland uit moest en er een nieuwe geplaatst moest worden. Ik kreeg een nieuw recept en we maakten een nieuwe afspraak een week later voor het verwijderen en plaatsen. Door seksueel misbruik in mijn jeugd zijn dit soort behandelingen extra beladen en spannend voor mij. Mijn huisarts weet dat en zorgde dat het zo gepland werd dat ik de laatste patient van de ochtend zou zijn zodat er indien nodig meer tijd en rust kon worden genomen.

Fijn want dat had me in 2020 ook goed geholpen , icm duidelijke stap voor stap communicatie van de huisarts tijdens het plaatsen. Die keer deed het plaatsen wel wat zeer maar een stuk minder dan ik vooraf had gevreesd. Dus op de dag van afspraak voelde ik geen super spanning.

Ik haalde netjes bij de naastgelegen apotheek de spiraal op (er is een afspraak met deze apotheek, dat als tijdens consult blijkt dat plaatsen die dag niet gaat lukken de patient de spiraal de zelfde dag terug kan inleveren en dan word hij bewaard voor de volgende plaatsing poging.) Het kan namelijk gebeuren dat door het verwijderen van de oude, je baarmoeder in stress schiet en dan kan door de verkramping de nieuwe niet erin. Zonder deze afspraak tussen arts en apotheek kan je door de verzekering een rekening krijgen voor de spiraal en dat is 150 euro. 

Omdat het in 2020 zo goed ging nam ik ook niemand mee. wel zat mijn echtgenoot braaf in de auto op me te wachten. 

Wel... Ik ga liggen...de huisarts verwarmd het speculum netjes voor en begind aan haar taak. Meteen vald al op dat mijn bekken nogal gekanteld staat en dus moet ik om te helpen twee vuisten maken en die onder mijn billen/bekken stoppen om de hoek goed te krijgen. Hmmm lekker ontspannen... NOT. Dan blijkt mijn baarmoeder deze ronde zo hoog te zitten dat het even wat moeite en pijn kost om de Cervix te vinden. Uiteindelijk lukt dat toch...maar moet ze met de stabilisatie tang (die word gebruikt om de baarmoedermond tijdens het plaatsen op zijn plek te houden.) wel wat manouvreren om mijn gekantelde baarmoederhals recht te trekken en houden. voor het plaatsen/verwijderen van een spiraal moeten de mond, hals en baarmoeder recht op een lijn liggen. Dit  bezorgd me nogal veel pijn en ik voel me al snel licht in mijn hoofd en misselijk worden. Gelukkig lukt het me om niet te gaan dissocieeren en goed met de arts te communiceren. 

Ze kan op dat presize moment nog niet stoppen want er is al aan de touwtjes getrokken en dus moet hij er echt uit nu. Maar zodra hij er uit is stopt de huisarts meteen netjes. legd de bank plat en verwijderd het speculum meteen. "sorry meisje, maar het plaatsen van de nieuwe gaat zo niet lukken, denk ik." Ik ben het roerend met haar eens en slaak een beetje een zucht van opluchting.

Als ik met een glaasje water lig te bekomen. geeft de huisarts aan dat we twee opties hebben nu. "ik kan je nu meteen naar de gynaecoloog verwijzen of we plannen zelf een nieuwe afspraak en proberen het dan nog een keer." waarop ik vraag "doet de gyn het dan met verdoving?" Waarop haar andwoord een stellig Nee is. En dus besluit ik de gok te wagen (ik voel me vertrouwd met deze huisarts en dat voeld veiliger) en we maken een nieuwe afspraak voor 1,5 week later. 

Tijdens die 1,5 week start mijn lichaam meteen weer op en als de dag van de nieuwe poging aanbreekt voel ik me al rustiger. Wel besluit ik deze keer toch mijn begeleiding maar even mee te nemen voor het geval dat. En rade mijn PMT therapeute me aan om een handdoek of kussen mee te nemen deze keer om ipv mijn vuisten te kunnen gebruiken om mijn bekken te laten doen wat het moet doen. Ik kan je zeggen dat was een meesterlijk idee! Want daardoor had ik nu mijn handen vrij om mijn lichaam te helpen evt pijn beter op te vangen. 

Deze keer hadden we geluk. Mijn baarmoeder had kennelijk besloten toch maar naar beneden te zakken waardoor het plaatsen nu relaties pijnarm en snel lukte. Geen duizelingen en geen misselijkheid. 

Yeay hij zit er in! en mag en kan als het goed is blijven zitten tot ik 53 ben. Daarna plaatsen ze hier in Nederland zoiso geen spiralen meer bij vrouwen. dus dit is ook meteen de laatste gelukkig. 

Zoals de titel van deze blogpost al zegt, Wat ik opmerk is dat vooral de houding van de plaatsende (of verwijderende) arts heel helpend kan zijn. 

Zo vond ik het heel fijn dat ze niet kleinerend reageerde toen ik zo'n pijn had. (het schijnd dat nogal wat artsen de mogelijke pijn onderschatten en hun patienten nogal vermanend toespreken als ze huilen of "schreeuwen" tijdens de procedure". Terwijl dit voor iedere vrouw anders is. DAT IS NORMAAL! laat je door niemand iets anders wijsmaken. Ook haar resolute houding toen het verwijderen zo lastig bleek hielp. ze nam in dit geval de leiding door vriendelijk de mogelijke oplossingen aan te dragen en zelf te beslissen dat plaatsen nu geen zin had. je zal maar een arts treffen die eigenwijs door wil gaan omdat het dan "maar gedaan" is. Dan lijd je als patient veel meer pijn dan nodig zou hoeven zijn. zo je aan mijn verhaal ziet. 

En als je dit leest... een spiraal overweegd... maar net als ik in 2020 er gruwelijk tegen opziet. om wat voor reden dan ook. Bespreek je zorgen en angsten vooraf goed met de arts. Laat je niet dwingen tot overhaaste beslissingen maar neem je tijd er thuis rustig over na te denken. heb je een mannelijke arts en zou je het liever door een vrouw laten doen. In dit land mag je dat gewoon aangeven en dan moet men een oplossing aanbieden. Het is niet stom om dat te willen. zelfs niet als je een goede band met je mannelijke arts hebt. sommige zaken voelen gewoon veiliger bij een vrouw en dat zal een goede arts ook begrijpen. 

Heb je net als ik een intiem of seksueel trauma geef dat aan de arts aan! alleen dan kan een arts er rekening mee houden en b.v meer tijd nemen voor de behandeling of je ondersteunen door tijdens de behandeling duidelijk te vertellen wat hij gaat doen. De mijne wacht op momenten dat dat lukt vaak ook even netjes tot ik een ja aan haar geen voor de volgende stap. Vertel wat je nodig hebt. Dat kan echt heel erg schelen. 

EN probeer voor de behandeling niet te veel verhalen van anderen te zoeken op internet. Zoals al geschreven. Is het plaatsen of verwijderen van een spiraaltje voor iedere vrouw anders. de een doet dat met vingers in de neus...de ander denk die pijn was te doen...en de laatste vergaat van de pijn. dat is allemaal normaal!

Liefs Marloes

 

Plots opbotsen tegen triggers

 

Ondanks Ik al een heel eind verder ben met het leren herkennen en erkennen van dingen, situaties of sensorische triggers in mijn behandeling en herstel proces, Kom ik af en toe nog een onverwachte trigger tegen. Afgelopen week was dat een behoorlijk pittige en een die ik moet zien te omzeilen omwille van mijn fysieke gezondheid.

Ik had een controle afspraak bij mijn tandarts (een gespecialiseerde tandarts voor mensen die om wat voor reden niet behandeld kunnen worden bij een reguliere tandarts)  en we bespraken dat aan mijn gebit zichtbaar is dat ik veel met mijn gebit knijp. dwz Dat doe ik kenbaar 's nachts in mijn slaap. Knijpen en knarsen is vaak afkomstig van verhoogde stress. Dus logisch vind ik dat wel dat ik dat doe. Maar goed voor je gebit (en op mijn leefijd heb ik dat gebit nog wel een aantal jaartjes nodig) is dat gedrag niet. En besloot ik te vragen of ze me wat handvatten kon reiken om te zien of ik dat zelf verminderd krijg. En haar voorstel is 1. je gezicht, met name je kaaklijn 2 maal daags goed masseren. en 2. 2 maal daags met je duim aan de binnenkant van je wangen masseren. Met dat advies opzak ging ik na de afspraak eigenlijk heel positief naar huis. Dit kan niet al te moeilijk zijn...dacht ik.

Maar dat bleek ik al snel mis te hebben. 

Dat gezicht masseren was het probleem niet. je doet dat gewoon tijdens het insmeren met dagcreme of tijdens het douchen. Maar de trigger dook op toen ik zoals geinstrueerd door de tandarts met mijn duim langs de binnen kant van mijn wangen wilde gaan. zodra ik dat probeerde schoot ik meteen in paniek. trillen, zweten, hoge hardslag en de tranen nabij. 

Dat kwam zo onverwachts! Maar is gezien mijn trauma's wel een duidelijke trigger. En dus zal ik nu om mezelf te helpen samen met mijn therapeuten een weg moeten zien te vinden, om die reactie heen. Ik heb ze dan ook meteen geapp't over dit probleem zodat we er tijdens de volgende sessies over kunnen praten. 

Zelf kwam ik vanmiddag al even op het idee om te kijken of er misschien een hulpmiddel is wat me zou kunnen helpen. Ik denk namelijk wel dat het puur een reactie op huid is waar de trigger zit. Ik kauwde wel altijd op potloden en dat gaf geen reacties.  Dus ik denk dat een tool me zou kunnen helpen de stretches wel te doen. 

Moraal van deze korte blogpost...triggers kunnen op de vreemste momenten ineens opduiken of zichtbaar worden. Laat je daar niet door ontmoedigen. er is meestal wel een omweg te zoeken.

Liefs Marloes