Eet problemen na vroegkinderlijk trauma. (Mijn Visie)

 

Dag Lieve Allemaal!

Vandaag weer een blogpost die boven kwam door nogal wat gefilosofeer van mezelf over dit specifieke onderwerp.

Ik plaats vanwegen dat onderwerp hier wel even een disclaimer! Want het geen je gaat lezen is PUUR EN ALLEEN mijn persoonlijk visie en ik claim allerminst dat ik de oplossingen heb voor andere mensen dan mezelf!

Vecht je met een eetstoornis? Raad ik je met klem aan om profecionele hulp te vragen bij je huisarts. In het geval van een eetstoornis heb je een verwijzing van de huisarts nodig voor psychologische behandeling. 

Dat gezegt hebbende... 

Mijn persoonlijke visie: Speeld eigenlijk in op wat ik in mijn vorige blogpost al heb beschreven. De manier waarop je na vroegkinderlijk trauma als het ware blijft hangen in de leeftijd(en) waarop het trauma ondstond. 

Vroegkinderlijk trauma houdt de natuurlijke mentale groei naar een volwassen denk leven tegen. En dat zorgt voor veel "onbegrepen" gedrag in de volwassenheid. Waaronder de relatie met eten, wat mij betreft ook valt.

Om te proberen te dealen met wat er in hun leven speelt, vallen (vroeg) getraumatiseerde kinderen vaak terug op voor hen beschikbare coping mechanismen. Voor een kind is eten, denk ik, het makkelijkst bereikbaar en geeft het eten een snelle sterke dopamine hit. Dat zorgt dat het kind blijft terug keren naar deze techniek. (hij werkt tenslotte. want het nare gevoel gaat even weg)  Waardoor verslaving bijna onvermijdelijk is als je het mij vraagt.

In situaties waarin een gezonde volwassene ontbreekt. Krijgt het kind dus niet de kans om op gezonde manieren te leren dealen met wat hen is overkomen. Zo kan een eetprobleem blijven voortduren tot in de fysieke volwassenheid. 

En kun je situaties krijgen zoals we die uitvergroot zien in tv programma's als TLC's My 600 pound life & een aantal programma's die we in de loop der jaren in Nederland hebben zien langskomen.

Volwassenen (althans in mijn theorie dus op het oog volwassen maar mentaal gezien niet) met vaak ernstige eetproblemen/stoornissen. Die in mijn bescheiden mening niet op te lossen zijn tot het (de) onderliggende trauma(s) kan worden opgeruimd met gerichte intensieve psychotherapie. Mijn mening is dat als de reden om te over eten (of eetstoornis gedrag te vertonen) wordt weggehaald en de persoon in kwestie wordt geholpen IN zijn/haar inmiddels volwassen lichaam te stappen, de problemen met eten veel effectiever kunnen worden aangepakt. 

Zeker in het eerder genoemde programma My 600 pound life word te lang uitgegaan van de wil van de persoon in kwestie om af te vallen. Psychologische therapie zou de eerste stap moeten zijn bij dit soort patienten. Niet de laatste of als een soort lapmiddel. Natuurlijk heeft de persoon WIL nodig om af te vallen en gezond te worden, maar in geval van trauma survivors is Wil alleen niet genoeg. 

Mijn eigen verhaal:

Mijn verhaal hierin is dat ook ik door het willen/moeten onderdrukken van opgelopen trauma's icm het wegvallen van gezond volwassen toezicht. Uiteindelijk vast kwam te zitten in een eetverslaving. 

vanaf mijn 12de/13de levensjaar werd eten mijn grootste vriend en tegelijk vijhand. En kwam ik in sneltreinvaart kilo's aan door ongeremde eetbuien. Ik voelde zelf dat ik er geen grip op had. de supermarkt was mijn dealer. de rekken snoep, koek, chips mijn Drug. En als een ware verslaafde stal ik uiteindelijk geld van mijn vader om mijn verslaving te kunnen blijven bekostigen. 

Je wil niet eten, weet dat je er aan dood kunt gaan als het niet stopt, maar je kunt het niet stoppen. Niet zolang dit "nodig" is om psychologisch te overleven.

Pas nu (45 jaar oud) ik met hulp van goede en werkende therapieën mijn opgelopen trauma's kan verweken. En ik daardoor meer en meer van mijn kinderbrein in mijn volwassenbrein kan stappen. Zie ik een verandering in mijn Eetzucht ontstaan. Maar beter nog ik kan eindelijk met een gezonde volwassen blik en atitude naar  mijn gedrag op dat gebied kijken. Het geeft me de mogelijkheid om niet alleen psychisch maar ook lichamelijk gezond te worden. 

En ja dat zal met vallen en opstaan gaan. Want onder de laag trauma zit bij mijn situatie nog een probleem wat lichamelijk helen zal bemoeilijken. (Mijn problemen met het verdragen van verschillende texturen. welke zowel trigger gerelateerd als aan mijn hersenletsel gekoppeld kan zijn) Maar  Ik voel dat de ruimte die in mijn hoofd en lichaam ontstaat me in staat stelt om uit te vinen wat ik persoonlijk nodig heb om te helen en wie of wat ik daarbij om hulp zal moeten vragen. 

Het bied VRIJHEID.   

Vroegkinderlijk trauma en de verwarrende wereld van Vriendschappen.

 "Je kunt geen volwassen vriendschappen hebben als je door trauma mentaal een kind bent."

"Als volwassene ben je zo gewend aan figuurlijke uitspraken dat je in het geval van begrijpen van de leefwereld van iemand met vroeg kinderlijk trauma, voorbij kunt gaan aan de letterlijkheid van hun situatie. 

Je kunt gedrag pas begrijpen als je het kunt omzetten in kinderlijke letterlijkheid."

Dat zijn zomaar 2 uitspraken die deze week in mijn hoofd voorbij kwamen drijven.

Uitspraak 1 ontstond, toen ik wat zat te filosoferen over een mogelijke blogpost, over vriendschappen en vroegkinderlijk trauma.

Nadenkend over hoe mijn eigen vriendschappen in de loop der jaren steeds maar weer mislukte of steeds gruwelijk scheef voelde.

Terug denkend was er dat ene overlappende ding, bij elke vriendschap uit het verleden die ik langs liet komen. Ze waren en voelden nooit gelijkwaardig. Bij de ene nam ik de rol van luisteraar aan, bij de ander de verzorger en bij weer een ander wachte ik steeds op een soort van instructies ofzo. En terwijl mijn vriendinnen door groeide in hun volwassen leven, probeerde ik dat wel te doen...maar zo weet ik inmiddels lukte dat voor geen meter omdat mijn trauma's me vasthielden in de leeftijden waarin ze hadden plaatsgehad.

In plaats van dat te zien en erkennen, Kon ik destijds niets anders dan concluderen dat zij en ik uit elkaar groeide omdat zij kinderen hadden en ik niet.

En zo landen we voor de uitleg bij uitspraak 2.

Want wat ik, nu de therapie eindelijk zo goed aanslaat, merk is dat mensen zonder kennis van vroegkinderlijk trauma, Uitspraken als "ik voel me een kind in een te groot lichaam" meestal figuurlijk zien. Terwijl ze in dit geval dus vaak echt letterlijk kunnen zijn bedoeld.

Het lichaam is gewoon gegroeid, maar de mentale staat kon niet verder groeien vanaf het punt dat de trauma's begonnen. Het houdt iemand echt fysiek in de mentale leefwereld van het kind vast tot er met behulp van goede gespecialiseerde therapeuten een brug van groei kan worden geslagen die de mentale staat ruimte bieden tot de oversteek naar de volwassen kant.

Gisteren bij het napraten van de therapie sessie, kwamen ik en mijn therapeute tot de conclusie dat het stil staan in leeftijd ook bij trauma op volwassen leeftijd gebeurd. Maar dat je dat in het sociale leven minder opmerkt omdat je al in je volwassen brein zat, ten tijden van het oplopen van het of de trauma(s).

Dus waar de meeste vroeg getraumatiseerden op sociaalvlak slechts gedrag van anderen kunnen spiegelen, kopiëren of oude overlevingsstrategieën kunnen inzetten om zich staande te houden. Kan een getraumatiseerde persoon met volwassen trauma terugvallen op hetgeen hij of zij VOOR het oplopen van de trauma heeft aangeleerd.

Als ik terug kijk is het gene ik tot nu toe inderdaad heb geprobeerd op vriendschappelijk vlak, veelal kopie en overleving geweest. En dat soort relaties kan gewoonweg geen stand houden. Omdat er geen gelijkheid in te vinden is.