"Je kunt geen volwassen vriendschappen hebben als je door trauma mentaal een kind bent."
"Als volwassene ben je zo gewend aan figuurlijke uitspraken dat je in het geval van begrijpen van de leefwereld van iemand met vroeg kinderlijk trauma, voorbij kunt gaan aan de letterlijkheid van hun situatie.
Je kunt gedrag pas begrijpen als je het kunt omzetten in kinderlijke letterlijkheid."
Dat zijn zomaar 2 uitspraken die deze week in mijn hoofd voorbij kwamen drijven.
Uitspraak 1 ontstond, toen ik wat zat te filosoferen over een mogelijke blogpost, over vriendschappen en vroegkinderlijk trauma.
Nadenkend over hoe mijn eigen vriendschappen in de loop der jaren steeds maar weer mislukte of steeds gruwelijk scheef voelde.
Terug denkend was er dat ene overlappende ding, bij elke vriendschap uit het verleden die ik langs liet komen. Ze waren en voelden nooit gelijkwaardig. Bij de ene nam ik de rol van luisteraar aan, bij de ander de verzorger en bij weer een ander wachte ik steeds op een soort van instructies ofzo. En terwijl mijn vriendinnen door groeide in hun volwassen leven, probeerde ik dat wel te doen...maar zo weet ik inmiddels lukte dat voor geen meter omdat mijn trauma's me vasthielden in de leeftijden waarin ze hadden plaatsgehad.
In plaats van dat te zien en erkennen, Kon ik destijds niets anders dan concluderen dat zij en ik uit elkaar groeide omdat zij kinderen hadden en ik niet.
En zo landen we voor de uitleg bij uitspraak 2.
Want wat ik, nu de therapie eindelijk zo goed aanslaat, merk is dat mensen zonder kennis van vroegkinderlijk trauma, Uitspraken als "ik voel me een kind in een te groot lichaam" meestal figuurlijk zien. Terwijl ze in dit geval dus vaak echt letterlijk kunnen zijn bedoeld.
Het lichaam is gewoon gegroeid, maar de mentale staat kon niet verder groeien vanaf het punt dat de trauma's begonnen. Het houdt iemand echt fysiek in de mentale leefwereld van het kind vast tot er met behulp van goede gespecialiseerde therapeuten een brug van groei kan worden geslagen die de mentale staat ruimte bieden tot de oversteek naar de volwassen kant.
Gisteren bij het napraten van de therapie sessie, kwamen ik en mijn therapeute tot de conclusie dat het stil staan in leeftijd ook bij trauma op volwassen leeftijd gebeurd. Maar dat je dat in het sociale leven minder opmerkt omdat je al in je volwassen brein zat, ten tijden van het oplopen van het of de trauma(s).
Dus waar de meeste vroeg getraumatiseerden op sociaalvlak slechts gedrag van anderen kunnen spiegelen, kopiëren of oude overlevingsstrategieën kunnen inzetten om zich staande te houden. Kan een getraumatiseerde persoon met volwassen trauma terugvallen op hetgeen hij of zij VOOR het oplopen van de trauma heeft aangeleerd.
Als ik terug kijk is het gene ik tot nu toe inderdaad heb geprobeerd op vriendschappelijk vlak, veelal kopie en overleving geweest. En dat soort relaties kan gewoonweg geen stand houden. Omdat er geen gelijkheid in te vinden is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Heeft u vragen, klachten of verhalen?
Laat deze dan hier achter.