Persoonlijk topic! Hoe belangrijk de houding van de arts is.

NOTE! :  

Deze blogpost gaat over vrouwelijke intieme zaken. En natuurlijk mag een man dit lezen. Maar als u van u zelf weet dat dit niet u favoriete topic is kunt u deze blogpost vandaag misschien beter overslaan. ;-) . Dan zie ik u graag bij de volgende terug. 

Het zat me al weken niet lekker. Bijna letterlijk. De Mirena spiraal die ik in Oktober van 2020 iet plaatsen leek zijn werk ziet goed genoeg meer te doen. Dus na weken van hormoon horror, bloedingen, krampen, humeur schommelingen en pijn. Trok ik toch maar weer bij onze vaste huisarts aan de bel. 

3 weken geleden voerde ik met deze huisarts (vrouwelijk) en mijn begeleidster een gesprek en de uitkomst was dat de oude spiraal er toch eerder dan gepland uit moest en er een nieuwe geplaatst moest worden. Ik kreeg een nieuw recept en we maakten een nieuwe afspraak een week later voor het verwijderen en plaatsen. Door seksueel misbruik in mijn jeugd zijn dit soort behandelingen extra beladen en spannend voor mij. Mijn huisarts weet dat en zorgde dat het zo gepland werd dat ik de laatste patient van de ochtend zou zijn zodat er indien nodig meer tijd en rust kon worden genomen.

Fijn want dat had me in 2020 ook goed geholpen , icm duidelijke stap voor stap communicatie van de huisarts tijdens het plaatsen. Die keer deed het plaatsen wel wat zeer maar een stuk minder dan ik vooraf had gevreesd. Dus op de dag van afspraak voelde ik geen super spanning.

Ik haalde netjes bij de naastgelegen apotheek de spiraal op (er is een afspraak met deze apotheek, dat als tijdens consult blijkt dat plaatsen die dag niet gaat lukken de patient de spiraal de zelfde dag terug kan inleveren en dan word hij bewaard voor de volgende plaatsing poging.) Het kan namelijk gebeuren dat door het verwijderen van de oude, je baarmoeder in stress schiet en dan kan door de verkramping de nieuwe niet erin. Zonder deze afspraak tussen arts en apotheek kan je door de verzekering een rekening krijgen voor de spiraal en dat is 150 euro. 

Omdat het in 2020 zo goed ging nam ik ook niemand mee. wel zat mijn echtgenoot braaf in de auto op me te wachten. 

Wel... Ik ga liggen...de huisarts verwarmd het speculum netjes voor en begind aan haar taak. Meteen vald al op dat mijn bekken nogal gekanteld staat en dus moet ik om te helpen twee vuisten maken en die onder mijn billen/bekken stoppen om de hoek goed te krijgen. Hmmm lekker ontspannen... NOT. Dan blijkt mijn baarmoeder deze ronde zo hoog te zitten dat het even wat moeite en pijn kost om de Cervix te vinden. Uiteindelijk lukt dat toch...maar moet ze met de stabilisatie tang (die word gebruikt om de baarmoedermond tijdens het plaatsen op zijn plek te houden.) wel wat manouvreren om mijn gekantelde baarmoederhals recht te trekken en houden. voor het plaatsen/verwijderen van een spiraal moeten de mond, hals en baarmoeder recht op een lijn liggen. Dit  bezorgd me nogal veel pijn en ik voel me al snel licht in mijn hoofd en misselijk worden. Gelukkig lukt het me om niet te gaan dissocieeren en goed met de arts te communiceren. 

Ze kan op dat presize moment nog niet stoppen want er is al aan de touwtjes getrokken en dus moet hij er echt uit nu. Maar zodra hij er uit is stopt de huisarts meteen netjes. legd de bank plat en verwijderd het speculum meteen. "sorry meisje, maar het plaatsen van de nieuwe gaat zo niet lukken, denk ik." Ik ben het roerend met haar eens en slaak een beetje een zucht van opluchting.

Als ik met een glaasje water lig te bekomen. geeft de huisarts aan dat we twee opties hebben nu. "ik kan je nu meteen naar de gynaecoloog verwijzen of we plannen zelf een nieuwe afspraak en proberen het dan nog een keer." waarop ik vraag "doet de gyn het dan met verdoving?" Waarop haar andwoord een stellig Nee is. En dus besluit ik de gok te wagen (ik voel me vertrouwd met deze huisarts en dat voeld veiliger) en we maken een nieuwe afspraak voor 1,5 week later. 

Tijdens die 1,5 week start mijn lichaam meteen weer op en als de dag van de nieuwe poging aanbreekt voel ik me al rustiger. Wel besluit ik deze keer toch mijn begeleiding maar even mee te nemen voor het geval dat. En rade mijn PMT therapeute me aan om een handdoek of kussen mee te nemen deze keer om ipv mijn vuisten te kunnen gebruiken om mijn bekken te laten doen wat het moet doen. Ik kan je zeggen dat was een meesterlijk idee! Want daardoor had ik nu mijn handen vrij om mijn lichaam te helpen evt pijn beter op te vangen. 

Deze keer hadden we geluk. Mijn baarmoeder had kennelijk besloten toch maar naar beneden te zakken waardoor het plaatsen nu relaties pijnarm en snel lukte. Geen duizelingen en geen misselijkheid. 

Yeay hij zit er in! en mag en kan als het goed is blijven zitten tot ik 53 ben. Daarna plaatsen ze hier in Nederland zoiso geen spiralen meer bij vrouwen. dus dit is ook meteen de laatste gelukkig. 

Zoals de titel van deze blogpost al zegt, Wat ik opmerk is dat vooral de houding van de plaatsende (of verwijderende) arts heel helpend kan zijn. 

Zo vond ik het heel fijn dat ze niet kleinerend reageerde toen ik zo'n pijn had. (het schijnd dat nogal wat artsen de mogelijke pijn onderschatten en hun patienten nogal vermanend toespreken als ze huilen of "schreeuwen" tijdens de procedure". Terwijl dit voor iedere vrouw anders is. DAT IS NORMAAL! laat je door niemand iets anders wijsmaken. Ook haar resolute houding toen het verwijderen zo lastig bleek hielp. ze nam in dit geval de leiding door vriendelijk de mogelijke oplossingen aan te dragen en zelf te beslissen dat plaatsen nu geen zin had. je zal maar een arts treffen die eigenwijs door wil gaan omdat het dan "maar gedaan" is. Dan lijd je als patient veel meer pijn dan nodig zou hoeven zijn. zo je aan mijn verhaal ziet. 

En als je dit leest... een spiraal overweegd... maar net als ik in 2020 er gruwelijk tegen opziet. om wat voor reden dan ook. Bespreek je zorgen en angsten vooraf goed met de arts. Laat je niet dwingen tot overhaaste beslissingen maar neem je tijd er thuis rustig over na te denken. heb je een mannelijke arts en zou je het liever door een vrouw laten doen. In dit land mag je dat gewoon aangeven en dan moet men een oplossing aanbieden. Het is niet stom om dat te willen. zelfs niet als je een goede band met je mannelijke arts hebt. sommige zaken voelen gewoon veiliger bij een vrouw en dat zal een goede arts ook begrijpen. 

Heb je net als ik een intiem of seksueel trauma geef dat aan de arts aan! alleen dan kan een arts er rekening mee houden en b.v meer tijd nemen voor de behandeling of je ondersteunen door tijdens de behandeling duidelijk te vertellen wat hij gaat doen. De mijne wacht op momenten dat dat lukt vaak ook even netjes tot ik een ja aan haar geen voor de volgende stap. Vertel wat je nodig hebt. Dat kan echt heel erg schelen. 

EN probeer voor de behandeling niet te veel verhalen van anderen te zoeken op internet. Zoals al geschreven. Is het plaatsen of verwijderen van een spiraaltje voor iedere vrouw anders. de een doet dat met vingers in de neus...de ander denk die pijn was te doen...en de laatste vergaat van de pijn. dat is allemaal normaal!

Liefs Marloes

 

Plots opbotsen tegen triggers

 

Ondanks Ik al een heel eind verder ben met het leren herkennen en erkennen van dingen, situaties of sensorische triggers in mijn behandeling en herstel proces, Kom ik af en toe nog een onverwachte trigger tegen. Afgelopen week was dat een behoorlijk pittige en een die ik moet zien te omzeilen omwille van mijn fysieke gezondheid.

Ik had een controle afspraak bij mijn tandarts (een gespecialiseerde tandarts voor mensen die om wat voor reden niet behandeld kunnen worden bij een reguliere tandarts)  en we bespraken dat aan mijn gebit zichtbaar is dat ik veel met mijn gebit knijp. dwz Dat doe ik kenbaar 's nachts in mijn slaap. Knijpen en knarsen is vaak afkomstig van verhoogde stress. Dus logisch vind ik dat wel dat ik dat doe. Maar goed voor je gebit (en op mijn leefijd heb ik dat gebit nog wel een aantal jaartjes nodig) is dat gedrag niet. En besloot ik te vragen of ze me wat handvatten kon reiken om te zien of ik dat zelf verminderd krijg. En haar voorstel is 1. je gezicht, met name je kaaklijn 2 maal daags goed masseren. en 2. 2 maal daags met je duim aan de binnenkant van je wangen masseren. Met dat advies opzak ging ik na de afspraak eigenlijk heel positief naar huis. Dit kan niet al te moeilijk zijn...dacht ik.

Maar dat bleek ik al snel mis te hebben. 

Dat gezicht masseren was het probleem niet. je doet dat gewoon tijdens het insmeren met dagcreme of tijdens het douchen. Maar de trigger dook op toen ik zoals geinstrueerd door de tandarts met mijn duim langs de binnen kant van mijn wangen wilde gaan. zodra ik dat probeerde schoot ik meteen in paniek. trillen, zweten, hoge hardslag en de tranen nabij. 

Dat kwam zo onverwachts! Maar is gezien mijn trauma's wel een duidelijke trigger. En dus zal ik nu om mezelf te helpen samen met mijn therapeuten een weg moeten zien te vinden, om die reactie heen. Ik heb ze dan ook meteen geapp't over dit probleem zodat we er tijdens de volgende sessies over kunnen praten. 

Zelf kwam ik vanmiddag al even op het idee om te kijken of er misschien een hulpmiddel is wat me zou kunnen helpen. Ik denk namelijk wel dat het puur een reactie op huid is waar de trigger zit. Ik kauwde wel altijd op potloden en dat gaf geen reacties.  Dus ik denk dat een tool me zou kunnen helpen de stretches wel te doen. 

Moraal van deze korte blogpost...triggers kunnen op de vreemste momenten ineens opduiken of zichtbaar worden. Laat je daar niet door ontmoedigen. er is meestal wel een omweg te zoeken.

Liefs Marloes

Trauma Cowboys zonder diploma's. SCHOENMAKER BLIJF BIJ JE LEEST!

 

Een tijd geleden begon het... De bevestiging van wat velen van ons al wisten. In het nieuws meerdere artikelen over problemen bij Psytrec en de behandeling van getraumatiseerde patiënten. tv programma Zembla zond na grondig en gedegen onderzoek onderstaande documantaire uit. Die ik met interesse en als trauma survivor heb zitten kijken. (De afleving staat hier onder gelinkt. NOTE: DEZE BEVAT MOGELIJK TRIGGERENDE CONTENT!)

https://youtu.be/IjIwx7BTpOE?si=frFST5I48dIAtXfv Zembla afl. Trauma na je therapie, hoever mag een trauma behandeling gaan?

In deze documantaire wordt aandacht besteed aan de behandel tactieken die gebruikt worden door dit commerciele bedrijf die is gesprongen in, het door overheid en verzekeraars geslagen gat in de zorg voor mensen met complexe trauma's en navolgende problemetiek. Men claimed met een snelle een met hoog intensieve behandeling mensen met complexe trauma's te genezen. op de website wordt een hoog succes percentage genoemd en onderbouwd met wetenschappelijk onderzoek. (dat bij navraag en onderzoek door meerdere individuen uit het werkveld wordt bestempeld als zwake onderbouwingen)

Navraag bij oud patienten en werknemers laat een grote negatieve kant van de gebruikte methoden zien. In mijn ogen veroorzaakt door het uit het verband rukken van de term Exposieur therapie door Psytrec. Ja Exposieur kan een heel krachtige en werkende tactiek zijn. Dat weet ik zelf maar al te goed. Echter zit er een grens aan hoever je kunt en zou mogen gaan bij het gebruik van exposieur. In het geval van Psytrec wordt veelvuldig gebruik gemaakt van wat Exposieur in Vivo wordt genoemd. Dat betekend dat de exposieur gedaan wordt door de patient bloot te stellen aan dat waar de angst voor is. In Psytrec's visie betekend dat dus de patient in de behandelkamer blootstellen aan hun trauma's door de angst op te roepen met atributen. b.v. bij iemand die is aangevallen met een mes. loopt de therapeut rond de patient door de kamer met een mes is de naden en strijkt dat langs muren vloeren en meubels. De Patient moet dat zien te verdragen. Waardoor de angst zou afnemen. Als een patient aangeeft dat de spanning te hoog oploopt wordt aangedrongen op doorgaan waardoor de patient gehertaumatiseerd kan raken. 

Er word dus vooral niet voldoende kans en mogelijkheid gegeven om te emotie en fysieke reactie te reguleren. Wat in mijn ogen juist zo krachtig kan zijn. omdat door het trauma juist die regulering niet (meer) functioneert. 

Als ze in de documantaire belichten wie en wat er achter deze instantie staat, zien we dat het de oprichter van Pytrec was waar het probleem al begonnen is. Deze Meneer was/is namelijk vanuit zijn functie als TANDARTS zonder enige diploma's en kennis van de geestelijke gezondheid op het idee gekomen om trauma patienten met Exposieur in Vivo te behandelen. Het Expirimenteren begon in zijn praktijk als TANDARTS bij mensen met angst voor tandheelkundige behandelingen en toen hij merkte dat dit werkte (al weten we daar als kijker niets van af) sprong hij in dat al eerder genoemde gat in de zorg voor mensen met trauma. 

Hoe is dit mogelijk! Waarom is er op zo'n moment niemand van verzekeraars/overheid die opstaat en zegt STOP! Meneer u heeft helemaal geen diploma voor dit werk en mag daarom u praktijk NIET starten. GELD is mijn antwoord. Door af te gaan op halve of valse statements van dit soort cowboys, worden Zorg verzekeraars in ons huidige zorg stelsel verleid tot het accepteren van dit soort expirimentele behandelaars. Waarom zou je jaren aan therapie bekostigen als deze meneer je verteld dat HIJ mensen binnen een aantal dagen/weken van hun problemen kan afhelpen? Juist die stimulatie ligt 100% verkeerd. Overheden....en Verzekeraars....Geen trauma is hetzelfde...Geen Behandeling werkt hetzelfde voor 100% van de patienten. We zullen breder moeten gaan kijken dan onze neuzen met geldzucht rijken. 

Een aantal maanden later nu... Zie ik de hier onder gelinkte aflevering van tv programma BOOS op mijn YT pagina voorbij komen. OOK VOOR DEZE AFLEVERING GELD DAT ER TRIGGERENDE ZAKEN KUNNEN VOORKOMEN IN DEZE AFLEVERING.

https://youtu.be/11CouQ5Xygo?si=10lnvOVjdqB4xqqp  Boos Afl. S13E1 

Wederom kijk in met interesse en als trauma survivor naar deze aflevering. Die gaat over de misstanden bij jeugd ggz zorg instelling Yes we can clinics.

In dit geval is het een commercieel bedrijf met wistoogmerk dat is opgericht door een meneer die NIET officieel gediplomeerd is voor het behandelen van patienten met trauma en verslavingen. Hij is slechts zelfbenoemd Ervaringsdeskundige na zijn eigen verslavingsachtergrond.  Ik ben zeker niet negatief over het gebruik van ervaringsdeskundigheid in de zorg. Echter Kan en Mag een ervaringsdeskundige NOOIT op de stoel van een gediplomeerde psycholoog/psychiater gaan of komen te zitten. 

NOTE: Ook ik zelf noem mezelf ervaringsdeskundige ECHTER maak ik dat mensen met wie ik contact heb altijd heel duidelijk en stuur mensen met vragen met klem door naar Huisarts of behandelaar(s). Want ik ken mijn persoonlijke grenzen. 

De hele structuur van dit bedrijf, voor zover ik dat uit de aflevering van BOOS kan halen is gebaseerd op mensen met zelfbenoemde titels en taken. Mensen met Diploma's worden zover ik begrijp de mond gesnoerd. 

Wederom... HOE KAN HET DAT EEN NIET GEDIPLOMEERD PERSOON, TOCH EEN BEDRIJF IN DE ZORG KAN STARTEN? Hoe kan het dat ook hier niemand met macht opstaat en zegt TOT HIER EN NIET VERDER? 

En Wederom is het antwoord helaas ... GELD! met al eerder bovengenoemde reden. 

Ik heb er geen woorden voor. Het maakte me intens verdrietig dat dit in ons land mogelijk is en dat er nog door verzekeraars, nog door de hoge heren en dames in Den Haag iets aan gedaan wordt. 

Trauma heeft niemand voor de lol en dus verdienen al die mensen juist een diep applaus voor het overleven. 

Liefs Marloes

Eet problemen na vroegkinderlijk trauma. (Mijn Visie)

 

Dag Lieve Allemaal!

Vandaag weer een blogpost die boven kwam door nogal wat gefilosofeer van mezelf over dit specifieke onderwerp.

Ik plaats vanwegen dat onderwerp hier wel even een disclaimer! Want het geen je gaat lezen is PUUR EN ALLEEN mijn persoonlijk visie en ik claim allerminst dat ik de oplossingen heb voor andere mensen dan mezelf!

Vecht je met een eetstoornis? Raad ik je met klem aan om profecionele hulp te vragen bij je huisarts. In het geval van een eetstoornis heb je een verwijzing van de huisarts nodig voor psychologische behandeling. 

Dat gezegt hebbende... 

Mijn persoonlijke visie: Speeld eigenlijk in op wat ik in mijn vorige blogpost al heb beschreven. De manier waarop je na vroegkinderlijk trauma als het ware blijft hangen in de leeftijd(en) waarop het trauma ondstond. 

Vroegkinderlijk trauma houdt de natuurlijke mentale groei naar een volwassen denk leven tegen. En dat zorgt voor veel "onbegrepen" gedrag in de volwassenheid. Waaronder de relatie met eten, wat mij betreft ook valt.

Om te proberen te dealen met wat er in hun leven speelt, vallen (vroeg) getraumatiseerde kinderen vaak terug op voor hen beschikbare coping mechanismen. Voor een kind is eten, denk ik, het makkelijkst bereikbaar en geeft het eten een snelle sterke dopamine hit. Dat zorgt dat het kind blijft terug keren naar deze techniek. (hij werkt tenslotte. want het nare gevoel gaat even weg)  Waardoor verslaving bijna onvermijdelijk is als je het mij vraagt.

In situaties waarin een gezonde volwassene ontbreekt. Krijgt het kind dus niet de kans om op gezonde manieren te leren dealen met wat hen is overkomen. Zo kan een eetprobleem blijven voortduren tot in de fysieke volwassenheid. 

En kun je situaties krijgen zoals we die uitvergroot zien in tv programma's als TLC's My 600 pound life & een aantal programma's die we in de loop der jaren in Nederland hebben zien langskomen.

Volwassenen (althans in mijn theorie dus op het oog volwassen maar mentaal gezien niet) met vaak ernstige eetproblemen/stoornissen. Die in mijn bescheiden mening niet op te lossen zijn tot het (de) onderliggende trauma(s) kan worden opgeruimd met gerichte intensieve psychotherapie. Mijn mening is dat als de reden om te over eten (of eetstoornis gedrag te vertonen) wordt weggehaald en de persoon in kwestie wordt geholpen IN zijn/haar inmiddels volwassen lichaam te stappen, de problemen met eten veel effectiever kunnen worden aangepakt. 

Zeker in het eerder genoemde programma My 600 pound life word te lang uitgegaan van de wil van de persoon in kwestie om af te vallen. Psychologische therapie zou de eerste stap moeten zijn bij dit soort patienten. Niet de laatste of als een soort lapmiddel. Natuurlijk heeft de persoon WIL nodig om af te vallen en gezond te worden, maar in geval van trauma survivors is Wil alleen niet genoeg. 

Mijn eigen verhaal:

Mijn verhaal hierin is dat ook ik door het willen/moeten onderdrukken van opgelopen trauma's icm het wegvallen van gezond volwassen toezicht. Uiteindelijk vast kwam te zitten in een eetverslaving. 

vanaf mijn 12de/13de levensjaar werd eten mijn grootste vriend en tegelijk vijhand. En kwam ik in sneltreinvaart kilo's aan door ongeremde eetbuien. Ik voelde zelf dat ik er geen grip op had. de supermarkt was mijn dealer. de rekken snoep, koek, chips mijn Drug. En als een ware verslaafde stal ik uiteindelijk geld van mijn vader om mijn verslaving te kunnen blijven bekostigen. 

Je wil niet eten, weet dat je er aan dood kunt gaan als het niet stopt, maar je kunt het niet stoppen. Niet zolang dit "nodig" is om psychologisch te overleven.

Pas nu (45 jaar oud) ik met hulp van goede en werkende therapieën mijn opgelopen trauma's kan verweken. En ik daardoor meer en meer van mijn kinderbrein in mijn volwassenbrein kan stappen. Zie ik een verandering in mijn Eetzucht ontstaan. Maar beter nog ik kan eindelijk met een gezonde volwassen blik en atitude naar  mijn gedrag op dat gebied kijken. Het geeft me de mogelijkheid om niet alleen psychisch maar ook lichamelijk gezond te worden. 

En ja dat zal met vallen en opstaan gaan. Want onder de laag trauma zit bij mijn situatie nog een probleem wat lichamelijk helen zal bemoeilijken. (Mijn problemen met het verdragen van verschillende texturen. welke zowel trigger gerelateerd als aan mijn hersenletsel gekoppeld kan zijn) Maar  Ik voel dat de ruimte die in mijn hoofd en lichaam ontstaat me in staat stelt om uit te vinen wat ik persoonlijk nodig heb om te helen en wie of wat ik daarbij om hulp zal moeten vragen. 

Het bied VRIJHEID.   

Vroegkinderlijk trauma en de verwarrende wereld van Vriendschappen.

 "Je kunt geen volwassen vriendschappen hebben als je door trauma mentaal een kind bent."

"Als volwassene ben je zo gewend aan figuurlijke uitspraken dat je in het geval van begrijpen van de leefwereld van iemand met vroeg kinderlijk trauma, voorbij kunt gaan aan de letterlijkheid van hun situatie. 

Je kunt gedrag pas begrijpen als je het kunt omzetten in kinderlijke letterlijkheid."

Dat zijn zomaar 2 uitspraken die deze week in mijn hoofd voorbij kwamen drijven.

Uitspraak 1 ontstond, toen ik wat zat te filosoferen over een mogelijke blogpost, over vriendschappen en vroegkinderlijk trauma.

Nadenkend over hoe mijn eigen vriendschappen in de loop der jaren steeds maar weer mislukte of steeds gruwelijk scheef voelde.

Terug denkend was er dat ene overlappende ding, bij elke vriendschap uit het verleden die ik langs liet komen. Ze waren en voelden nooit gelijkwaardig. Bij de ene nam ik de rol van luisteraar aan, bij de ander de verzorger en bij weer een ander wachte ik steeds op een soort van instructies ofzo. En terwijl mijn vriendinnen door groeide in hun volwassen leven, probeerde ik dat wel te doen...maar zo weet ik inmiddels lukte dat voor geen meter omdat mijn trauma's me vasthielden in de leeftijden waarin ze hadden plaatsgehad.

In plaats van dat te zien en erkennen, Kon ik destijds niets anders dan concluderen dat zij en ik uit elkaar groeide omdat zij kinderen hadden en ik niet.

En zo landen we voor de uitleg bij uitspraak 2.

Want wat ik, nu de therapie eindelijk zo goed aanslaat, merk is dat mensen zonder kennis van vroegkinderlijk trauma, Uitspraken als "ik voel me een kind in een te groot lichaam" meestal figuurlijk zien. Terwijl ze in dit geval dus vaak echt letterlijk kunnen zijn bedoeld.

Het lichaam is gewoon gegroeid, maar de mentale staat kon niet verder groeien vanaf het punt dat de trauma's begonnen. Het houdt iemand echt fysiek in de mentale leefwereld van het kind vast tot er met behulp van goede gespecialiseerde therapeuten een brug van groei kan worden geslagen die de mentale staat ruimte bieden tot de oversteek naar de volwassen kant.

Gisteren bij het napraten van de therapie sessie, kwamen ik en mijn therapeute tot de conclusie dat het stil staan in leeftijd ook bij trauma op volwassen leeftijd gebeurd. Maar dat je dat in het sociale leven minder opmerkt omdat je al in je volwassen brein zat, ten tijden van het oplopen van het of de trauma(s).

Dus waar de meeste vroeg getraumatiseerden op sociaalvlak slechts gedrag van anderen kunnen spiegelen, kopiëren of oude overlevingsstrategieën kunnen inzetten om zich staande te houden. Kan een getraumatiseerde persoon met volwassen trauma terugvallen op hetgeen hij of zij VOOR het oplopen van de trauma heeft aangeleerd.

Als ik terug kijk is het gene ik tot nu toe inderdaad heb geprobeerd op vriendschappelijk vlak, veelal kopie en overleving geweest. En dat soort relaties kan gewoonweg geen stand houden. Omdat er geen gelijkheid in te vinden is.

Denken, Dromen, Doen.

Het is nu natuurlijk ECHT nog veeeeel te vroeg voor de oude vertrouwde doelen voor het nieuwe jaar. En eigenlijk doe ik zelfs helemaal niet aan dat soort dingen, want laat me wel zeggen meestal mislukken ze dan ook gewoon al in Januari ofzo. LOL

Echter wat ik wel steeds meer hoop en droom is dat ik komend jaar de moed, kracht en mogelijkheid (als in locatie en toehoorders)  ga vinden om in ieder geval 1 keer mezelf even in het middelpunt van de belangstelling te plaatsen. (OH...ZO Eng maar ook super Krachtig voelend te gelijk). En dan heb ik het specifiek over een geval waarbij ik kan, hoop en durf te doen wat me al een paar jaar drijft. 

Ik wil een Hersenwikkels.eu Speech of zoals ik dat graag noem Talk geven! Daar ben ik uiteindelijk toch mijn website, deze blog en het youtube kanaal voor begonnen.

Ben ik daarvoor al sterk genoeg? Zit ik niet nog te veel in mijn therapeutisch proces? Moet ik nog iets meer helen? Of zou het houden van een of 2 talks dit volgende jaar me juist kunnen helpen om onzekerheid en angst los te laten? wat mijn heling juist zou kunnen bevorderen.

Ik heb zelfs twee mogelijke paden...

1. Ik neem mensen echt mee in mijn persoonlijke verhaal. zoals ik op mijn website doe.

Door dat te doen hoop ik mensen vooral te leren en laten zien dat je vanbuiten nooit kunt zien hoe het met een ander gaat en dat zelfs achter de voordeur bij keurige welgestelde gezinnen een hele hoop mis kan zijn.

Het doel daarmee is denk ik voornamelijk Awareness Kweken in de maatschappij.

Een Talk als dat heeft als nadeel dat ik dan wel een uurtje of 3 zoet zou kunnen zijn. En Zijn er daadwerkelijk mensen te vinden die dat interessant genoeg vinden om naar me te komen luisteren en kijken.

2. Ik richt me op 1 specifiek onderwerp en probeer mensen daarover ook daadwerkelijk iets te leren.

Daarmee zou ik b.v. met kleinere groepen dienst en hulp verleners kunnen werken. waardoor een talk veel interactiever wordt dan het plan van hierboven. En ik veel specifieker aan mensen kan uitleggen of vertellen hoe ik dingen persoonlijk beleefd heb. en of wat ik denk dat er misschien in de toekomst anders zal moeten. zodat anderen mogelijk daar minder moeilijkheden door tegen komen in hun levens reis. 

Onderwerpen die ik zelf graag zou willen bespreken met en in dit soort groepen is:

*signalen van misbruik herkennen en erkennen

*hoe kan je iemand met CPTSS ondersteunen zonder daarbij te veel van die persoon te verlangen

*Kleine gebreken op papier, grote gevolgen in het dagelijks leven.

of

*Relaties buiten de maatschappelijke lijnen, acceptabel maken en bespreken met mensen met Beperkingen en of Mentale uitdagingen.

Wat ik mezelf hier nu vooral zie opschrijven. Is... Dat ik in deze groepen veel meer uit wil op het doorbreken van hokjes denken en mensen wil leren dat je sommige mensen juist beter kunt helpen door buiten de hokjes te leren denken, kijken en kleuren. Dat zorg en ondersteuning juist sneller/beter en goedkoper kan worden als je de voorgeschreven lijstjes loslaat en creatief over situaties nadenkt.

Ja, dat betekend soms dat jij je als persoon ongemakkelijk kan voelen bij de oplossing die voor client, patient of partners van deze mensen de uitkomst kan geven die hun leven draagbaar maakt.   

Ik hoop U als lezer van mijn blog te informeren maar ook te inspireren, Komt mijn eigen inspiratie voor de Talks van de vele TEDx talks die ik online graag bekijk. OEH wat zou ik dat nou graag ooit eens kunnen doen! Maar ik vrees dat mijn geheugen (door mijn NAH en CPTSS gevolgen) me dat misschien niet zomaar gaat toestaan. Want je moet zoiets natuurlijk wel mooi uit je hoofd kunnen leren zodat je ook authentiek op dat podium (of welk podium dan ook) je verhaal aan de kijken/luisteraar kan brengen. Iemand die zegt dat ze je komt informeren en of educatie komt geven over een onderwerp waar ze vanuit haar eigen ervaring kennis van heeft, slaat in mijn ogen best wel een flater als ze geen mooi vloeiend aan een geregen praatje kan houden. 

Misschien is het de perfectionist in mij. En het is zeker een stukje angst voor falen door een opvoeding waarin alleen het beste goed genoeg leek te zijn. 

De verwondering van mijn Innerlijke Kinderen...

Wat is een innerlijk kind?

Zoals we weten doorloopt je brein samen met je lichaam alle fasen van het menselijke (zoogdier) leven. Het maakt zeer zeker bewust de fasen : geboorte, baby, dreumes, peuter, kleuter, kind, tiener, puber, jong volwassene, volwassene, senior en de dood mee. Zelfs de fases die  je in je bewuste brein niet herinnerd worden opgeslagen in het onderbewuste deel van het brein. En zo kunnen ze nog je hele verdere leven van invloed zijn op je leven. 

De fases van geboorte tot en met puber creëren je innerlijke kindsdelen.

Iedereen heeft dus altijd kindsdelen. 

Als er bij het doorlopen van je leven geen heel schokkende gebeurtenissen plaatsvinden, kan je deze kindsdelen vooral opmerken op vrolijke en rustige momenten. Wanneer je goed op jezelf staat afgestemd. B.V. de verwondering en het geluk dat je kan voelen van: wind door je haren, het zien van je spelende kinderen, een vlinder die voorbij vliegt, dingen doen die je als kind al leuk vond, enz enz...

Als je in een of meerdere van die fasen nare dingen te verduren krijgt, raken die afzonderlijke delen beschadigd. En kunnen ze je tijdens het volwassen deel van je leven in de weg gaan zitten of ze verdwijnen naar de achtergrond waar ze niet gevoeld of gehoord worden. Ze verstoppen zich als het ware nog steeds voor de gevaren van hun eigen tijd.

Dat is wat mijn innerlijke kinderen vooral gedaan hebben en van tijd tot tijd nog steeds doen. En als ze zichzelf wel lieten/laten, zien/horen, dan gebeurd(e) dat voornamelijk door triggers van negatieve ervaringen. Waardoor ik als volwassene vaak nogal kinderlijke reacties had/heb op gevoelens en situaties die leken/lijken op die uit het verleden.

Zo word een deel van mij getriggerd als mensen boos zijn en schreeuwen. Ik voel dan de drang om mezelf te verstoppen of klein te maken. Een ander deel wordt getriggerd als ik alleen ben op een plaats met veel drukte. (een drukke supermarkt, marktplein, enz.) en voelt mijn volwassen lichaam de paniek en wanhoop die de kleine versie van mezelf niet heeft leren omzetten.

Therapie voor verandering

Er zijn therapeuten die specifiek werken met de innerlijke kinderen van hun patiënten. Innerlijk kind werk heet dat. En in deze vorm van therapie word contact gezocht met de innerlijke kinderen van de patiënt doormiddel van visualisatie en meditatie technieken. Zo kan iemand b.v. visualiseren dat hij/zij een jongere versie ontmoet en het kan geruststellen, knuffelen, advies geven. Waardoor dat deel zich veiliger gaat voelen en naar de achtergrond verdwijnt, zodat het de reacties en belevingen van de volwassen versie niet meer zo verstoord. 

Hoewel Ik zelf nooit in therapie aan innerlijk kind werk heb gedaan, Merk ik sinds kort wel de positieve gevolgen van wat de therapie voor mijn innerlijke kinderen doet/kan doen.

Ik ben wel altijd geïntrigeerd geweest in Innerlijk kind werk en heb er dus ook veel over gelezen.   

Ik sta er open voor zullen we het maar noemen.

Duidelijke verandering voelen.

 Afgelopen week was het weer tijd voor het jaarlijkse bezoek aan de Efteling met Brainact.  Waar ik voor het eerst ECHT verandering in mezelf opmerkte.

Foto 1 hierboven:

Deze draak maakte me als klein kind doodsbang.

De afgelopen jaren merkte ik dat wat ik heb leren herkennen als het rebelse tienerdeel in mij, me ervan weerhield om echt van het sprookjesbos te genieten.

Dit jaar voelde ik echter een sterke, kinderlijke verwondering, vermengd met mijn volwassen liefde voor de technologie van animatronics.

Ik herinner me nog heel goed hoe ik daar stond te kijken hoe de draak beweegt. Ik genoot van elke seconde.

tegelijk er tijd echter...

lijkt het erop of een van mijn innerlijke kinderen besloot dat deze draak veel te eng was voor mijn baby, die ik daardoor onbewust beschermde met mijn lichaam. 

Foto 2 hieronder links:

Als kind was ik ook doodsbang van de wolf die op de deur klopte bij dit tafereel uit het verhaal van "De wolf en de zeven geitjes".

 Ik herinner me zelfs dat ik nachtmerries had de nacht nadat we daar waren geweest.

Dit jaar kon ik het tafereel eindelijk zien zoals het is. En de enge wolf was precies dat. Een enge wolf uit een sprookje. 

 Foto 3 hiernaast rechts:

Vertelde een van onze vrijwilligers dat er voor de boom van de trollenkoning een plek is die trilt als je er op staat. 

Ik voelde wel dat ik er op wilde staan maar een van mijn kindsdelen trilde van spanning. pas toen een van de vrijwilligers mijn hand pakte (in de tijd van dit innerlijke kind was het haar vader die zijn hand bood en rust bracht) en me naar en op de plek loodste, voelde ik dat deel tot rust komen. zoals je ziet ging een van de andere vrijwilligers ook nog achter me staan wat extra veiligheid bood. Het hielp me in het hier en nu te blijven, het hielp het kind in mij te genieten van die interessante "man" op zijn boomtroon. 

Ik voelde me deze keer bewuster, vrolijker en gelukkiger.

Het is niet dat ik er de afgelopen jaren niet van heb genoten, maar dit was een wereld van verschil voor mezelf.

Het gevoel er te zijn en verbonden te zijn met de wereld en de mensen om me heen, maakte dit jaar echt een dag vol verwondering.