Deze week had ik het met mijn Psychomotore Therapeute tijdens de sessie over dat het doen van de oefeningen voor thuis maar niet opgang komen. Ik weet hoe het moet. En ben gemotiveerd om het te doen. Heb al van alles geprobeerd om het opgang te krijgen. Inplannen op een vast tijdstip, In Finch app zetten, De VGZ Mindfullness app eerst gebruiken om in de juiste "mood" te komen voor ik begin. Maar niets lijkt tot nu toe aan te slaan of te blijven hangen. Dit wijst dus eerder op onderbewuste Vermijding. Daar hadden we juist ook voor besloten om nog even door te gaan met de PMT. Ondanks de goede resultaten in mijn PTSS score. Lees mijn vorige post hier . Om die vermijding nog uit te vogelen en te proberen ook dat op te lossen.
Tijdens ons gesprek benoemde ik het gevoel van de rebelse tiener korte uitleg over innerlijke kinderen aan het roer. En tja, Wat doen tieners graag? Juist precies niet wat je ze vraagt te doen. 😉En duwen heeft bij een tiener vaak alleen maar een tegen gesteld effect. Tijdens mijn eigen jeugd was dat wel de strategie van mijn ouders... Pushen, duwen, opdringen. En dus, wat er in mijn hoofd lijkt te gebeuren op het moment dat ik iets wil/moet doen wat mijn innerlijke puber maar niets vind, is dat het volwassen deel in mij de geleerde tactieken uit de kast trekt. Met als gevolg dat mijn innerlijke puber als het ware de muts van haar hoodie over haar hoofd trekt en alles negerend op de bank neerploft om er uren niet meer af te komen.
Het antwoord komt nu dus aan op... Als de innerlijke puber opduikt, uit te proberen te vinden waarom ze zich verzet tegen de oefeningen. Is het gewoon eigenwijsheid? of is het angst voor triggers of pijn uit het verleden? Bij dat tweede kan het helpend zijn om in plaats van te gaan duwen de oefening op een kleiner/minder moeilijk level wel uit te voeren.
Deze oefeningen gaan over lichaamsbewust zijn en lichaamsacceptatie en daarvoor moet je verschillende delen van je lichaam aanraken en onderzoeken hoe iets voelt, wat je precies voelt en of dat fijn of niet fijn is. vooral registreren. Door dat te doen kan je lichaam uiteindelijk leren dat aanraking mag en dat er niet net als tijdens het oplopen van de trauma's iets ergs gebeurd als je je lichaam aanraakt. Dat je lichaam aanraken heel normaal en gezond is. Persoonlijk lukt het me al om zonder problemen mijn onderbenen en armen aan te raken. Terwijl de buik en bekken zone duidelijk spanningen oproepen. Dus stel dat de spanning die opduikt bij de buik mijn innerlijke puber angstig maakt. waardoor ze in opstand komt en niet wil oefenen. dan kan ik terug schakelen naar de zones die veilig voelen. Zo blijf je wel in contact met je lichaam en train je je brein dat aanraken echt veilig is. zonder dat je over de grens van je innerlijke puber stapt. Door een vriendelijkere benadering van je innerlijke kind/puber help je je volwassen zelf in het nu de stappen te nemen die nodig zijn voor je volledige heling. Daar zit zeker iets in en dus is mijn huiswerk. Om te onderzoeken of het inderdaad de rebelse puber is die mijn pogingen blokkeert en zo ja, uit te vinden waarom ze dit doet en daarnaar te handelen.
Word Vervolgd vermoed ik. 😏
Liefs Marloes (Hersenwikkels.eu)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Heeft u vragen, klachten of verhalen?
Laat deze dan hier achter.