Aan mijn beschadigde puber deel...

ik schreef vanmorgen na een goed gesprek met mijn pmt therapeute gisteren deze brief van mijn volwassen zelf aan mijn puberende zelf.  In de hoop dat we zo de laatste vermijding kunnen doorprikken.

Er staat:

Lieve puberende Marloes,

Ik weet dat wat er van jou gevraagd is, veel te veel was. Dit had nooit mogen gebeuren. Ik weet dat je bang bent dat als je uit je kooi stapt, je opnieuw zal verdrinken in te grote verantwoordelijkheden. Dat is heel begrijpelijk.

Maar ik, de volwassen Marloes ben er nu. En ik kan en zal je helpen. Je hoefde het nooit meer alleen te doen. We doen het vanaf nu samen.

Het enige wat ik van je vraag, is of je, wil proberen je hoodie af te zetten en me te vertellen wat er in je lijf gebeurd. Zodat we er samen een veilige weg voor kunnen maken.

Het leven kan mooi en veilig zijn.

Ik hou van jou. 

Liefs de volwassen Marloes♥️

 

Trauma is heel cliche...net een ui die afgepeld moet worden. (seksualiteit na vroegkinderlijk seksueel trauma)

De post van vandaag, laat zien dat het verwerken van (jeugd) Trauma is zoals het afpellen van een ui. Onder elk afgepeld laagje zit weer een ander laagje. En dus, om trauma echt op te ruimen, moeten zorgvrager en zorgverlener na iedere afgepelde laag opnieuw kijken wat er nodig is om de volgende laag in te snijden zodat het kan worden afgepeld.

De eerste laag van de ui die ik representeer, werd afgepeld door wat ik leerde over MIJN persoonlijke gevolgen en symptomen tijdens de Vroeger en verder cursus 

Vroeger en Verder
De cursus Vroeger en Verder is er voor volwassenen die in hun jeugd of later in een relatie seksueel misbruik of lichamelijk geweld meegemaakt hebben en hierdoor klachten hebben ontwikkeld.
Deze cursus heeft als doel dat je meer controle krijgt over je denken, voelen en handelen. Je krijgt uitgebreid uitleg over de klachten, waardoor je beter begrijpt waardoor problemen worden uitgelokt; dat is de eerste stap bij het onder controle krijgen ervan. Je leert ook vaardigheden om zó met de klachten om te gaan dat die je minder hinderen in het leven op dit moment:
De cursus helpt de patronen van voelen, denken en doen - ontstaan vanuit vroeger - te doorbreken zodat je verder kunt met je leven en je kracht en talenten beter kunt gebruiken. Het gaat om het leren omgaan met de gevolgen van de traumatische gebeurtenissen nu en in de toekomst., in de eerste fase van mijn behandeling. 

De inzet van het afpellen van de tweede laag, begon toen de V&V cursus klaar was en we daaruit vaststelden dat voordat er aan trauma focaal kon worden gedacht, ik eerst zou moeten leren VOELEN. Ik had op tot op dat moment in mijn leven zoveel gebruik gemaakt van mijn vermijdende overleving strategieën (Dissociatie, Binge eten, Maladaptive Dagdromen...) Dat ik verleerd was (of had ik het uberhaubt wel ooit aangeleerd?) mijn gedachten met mijn gevoel te verbinden. Iets wat wel nodig is om op een veilige en gezonde manier de traumatische gebeurtenissen te bekijken en op de juiste plek in de archiefkast van mijn brein op te bergen. Zonder op die archiefkast in mijn brein de 330 sloten te hoeven doen om de dingen die ik zolang had moeten verstoppen uit mijn dagelijkse leven te houden. 

Er werd gekozen voor Psychomotore Therapie. 

Met als uitgangspunt van de sessies steeds het proberen te bereiken en behouden van contact tussen hoofd en lichaam. Deze therapie loopt nog steeds als ondersteuning van de volgende stappen en omdat voor een verbroken verbinding door trauma je die verbinding niet zomaar even hersteld hebt. 

Laag 3 van het afpellen bereiken we, op het moment dat ik duidelijke afname in vermijdende technieken en een beginnend gevoel van controle over mijn reacties op triggers begon te verwoorden tijdens een tussentijdse evaluatie. Ook ervoer ik op dat moment een licht vertrouwen in het kunnen vertellen en doorleven van wat ik heb meegemaakt. De angst voor het verliezen van controle was beduidend kleiner. Deze laag zouden we proberen los te krijgen met de Narratieve Exposieur techniek (NET). 

Door het leggen van de gehele levenslijn van geboorte tot en met het punt waar ik stond op een hele fysieke tastbare manier te doen. (touw, stenen, bloemen en takjes) kreeg ik voor het eerst echt een beeldend overzicht van mijn leven en alle gebeurtenissen die daarin plaatsvonden die op het moment van leggen de grootste indruk maakten en/of mijn trauma's het beste weer zou geven. 

Ik ervaarde dat na het maken als een deel van de drukke mierenhoop in mijn hoofd die langzaam een beetje minder vol werdt. waardoor ik beter de individuele mieren kon tellen die er op rondrenden. 

Tijdens de volgende fase van de behandeling met NET namen we elke sessie de chronologisch gecategoriseerde gebeurtenissen een voor een mondeling door. tijdens het vertellen van de gebeurtenissen stelde mijn therapeute op verschillende punten de vraag "hoe voelde je toen? Kun je dat nu beschrijven?", waarop ik dat probeerde te doen en daar meestal in slaagde. Af en toe gepaard gaande met ontsnappende emoties (dat is de bedoeling want het helpt om de emoties die je toen had maar niet kon of mocht uiten in het nu alsnog los te kunnen laten.) . 

Aan het einde van een sessie volgde dan ook nog de vraag "hoe voeld het nu op dit moment al je naar de situatie kijkt?" . En in de meeste dagen kon ik vaststellen dat er iets in mij was veranderd. Mijn lichaam die probeerde stress weg te werken (gapen, spelen met een fidget, trillen met mijn benen enz.) en ik kon opmerken dat ik anders in de stoel zat dan toen de sessie begonnen was. Diepere  ontspannen zit ipv Op het puntje van de stoel en die nouwelijks rakend. De klaar om weg te rennen houding zoals ik hem graag noem. 

En nu een aantal maanden na het afronden van de NET en het wederom doorlopen van een evaluatie moment krijg ik signalen van mijn brein en lichaam dat de gebeurtenissen op een veilige plek liggen maar ook goed bereikbaar zijn. 

Ze hoeven niet meer achter die 330 sloten in de archiefkast in mijn hoofd. 

Laag 4 ligt open en bloot klaar om te worden afgepeld. 

En die laag gaat nog wel wat werk nodig hebben zo merk ik. 

De laag met de naam "Mijn Seksualiteit".

Door de ervaringen in mijn jeugd en de niet aflatende onmogelijkheden om er aan te ontsnappen, hebben naast het blokkeren van mijn identiteitsontwikkeling ook mijn intimiteit & seksuele ontwikkelingen nooit uit de startblokken kunnen komen. 

Waardoor ik nu op volwassen leeftijd psychologisch gezien in het brein van het kind dat ik was leef op deze gebieden. 

En nu de triggers door de behandelingen wel een heel eind weg zijn, liggen die wegen nu open zonder bewegwijzering en belijningen. 

Mijn kinderbrein heeft die aanwijzingen wel nodig om deze volwassen onderwerpen normaal en minder abstract te maken. 

Ik bevind me een beetje op een vreemde weg wat dat betreft.

Want waar mijn door de NET & PMT de inmiddels volwassendelen van mijn brein de afgelopen tijd af en toe zelfs een Spicy scene in een boek of film aankunnen... Kan het deel dat nog niet de hulp heeft gekregen om op te groeien zichzelf niet verenigen met het beeld en gedachten zelf seksuele handelingen uit te voeren of ontvangen en daarvan kunnen genieten. 

Op dit moment ben ik op dat vlak gewoon nog een angstig kind dat verward is/ raakt door het concept van seks. zowel met jezelf als met een ander.

Lees hier mijn persoonlijke verhaal en de oplossingen die mijn echtgenoot en ik in de loop der jaren hebben gevonden, waardoor we toch een relatie kunnen hebben. Zonder dat ik mijn echtgenoot in intimiteit en seksualiteit te kort doe.

Voor nu kan ik alleen hopen en mijn stinkende best doen ook van het afpellen van de 4de en misschien wel 5de &6de lagen een succes te maken. 

Liefs Marloes

Mijn Innerlijke Puber ligt dwars. Trauma heling

 Deze week had ik het met mijn Psychomotore Therapeute tijdens de sessie over dat het doen van de oefeningen voor thuis maar niet opgang komen. Ik weet hoe het moet. En ben gemotiveerd om het te doen. Heb al van alles geprobeerd om het opgang te krijgen. Inplannen op een vast tijdstip, In Finch app zetten, De VGZ Mindfullness app eerst gebruiken om in de juiste "mood" te komen voor ik begin. Maar niets lijkt tot nu toe aan te slaan of te blijven hangen. Dit wijst dus eerder op onderbewuste Vermijding. Daar hadden we juist ook voor besloten om nog even door te gaan met de PMT. Ondanks de goede resultaten in mijn PTSS score. Lees mijn vorige post hier . Om die vermijding nog uit te vogelen en te proberen ook dat  op te lossen. 

Tijdens ons gesprek benoemde ik het gevoel van de rebelse tiener korte uitleg over innerlijke kinderen aan het roer. En tja, Wat doen tieners graag? Juist precies niet wat je ze vraagt te doen. 😉En duwen heeft bij een tiener vaak alleen maar een tegen gesteld effect. Tijdens mijn eigen jeugd was dat wel de strategie van mijn ouders... Pushen, duwen, opdringen. En dus, wat er in mijn hoofd lijkt te gebeuren op het moment dat ik iets wil/moet doen wat mijn innerlijke puber maar niets vind, is dat het volwassen deel in mij de geleerde tactieken uit de kast trekt. Met als gevolg dat mijn innerlijke puber als het ware de muts van haar hoodie over haar hoofd trekt en alles negerend op de bank neerploft om er uren niet meer af te komen. 

Het antwoord komt nu dus aan op... Als de innerlijke puber opduikt, uit te proberen te vinden waarom ze zich verzet tegen de oefeningen. Is het gewoon eigenwijsheid? of is het angst voor triggers of pijn uit het verleden? Bij dat tweede kan het helpend zijn om in plaats van te gaan duwen de oefening op een kleiner/minder moeilijk level wel uit te voeren. 

Deze oefeningen gaan over lichaamsbewust zijn en lichaamsacceptatie en daarvoor moet je verschillende delen van je lichaam aanraken en onderzoeken hoe iets voelt, wat je precies voelt en of dat fijn of niet fijn is. vooral registreren. Door dat te doen kan je lichaam uiteindelijk leren dat aanraking mag en dat er niet net als tijdens het oplopen van de trauma's iets ergs gebeurd als je je lichaam aanraakt. Dat je lichaam aanraken heel normaal en gezond is. Persoonlijk lukt het me al om zonder problemen mijn onderbenen en armen aan te raken. Terwijl de buik en bekken zone duidelijk spanningen oproepen. Dus stel dat de spanning die opduikt bij de buik mijn innerlijke puber angstig maakt. waardoor ze in opstand komt en niet wil oefenen. dan kan ik terug schakelen naar de zones die veilig voelen. Zo blijf je wel in contact met je lichaam en train je je brein dat aanraken echt veilig is. zonder dat je over de grens van je innerlijke puber stapt. Door een vriendelijkere benadering van je innerlijke kind/puber help je je volwassen zelf in het nu de stappen te nemen die nodig zijn voor je volledige heling. Daar zit zeker iets in en dus is mijn huiswerk. Om te onderzoeken of het inderdaad de rebelse puber is die mijn pogingen blokkeert en zo ja, uit te vinden waarom ze dit doet en daarnaar te handelen. 

Word Vervolgd vermoed ik. 😏

Liefs Marloes (Hersenwikkels.eu)