"Haar hele leven was ze, het meisje dat niet probeerde te verdrinken, maar dat wel deed."

 

"Haar hele leven was ze, het meisje dat niet probeerde te verdrinken, maar dat wel deed."

Mijn naam Marloes is een samenkomst van twee uit de Germaanse taal afkomstige namen. 

Maria.  naar de heilige maagd. 

&

            Louisa "beroemde strijder" of "roemrijk in de strijd"

Vanaf het moment van mijn geboorte deed ik mijn naam eer aan. Werd gezegt.

Ik Vocht. Ik vocht voor Adem Ik vocht voor Leven. Ik vocht voor Voeding om te groeien...Ik vocht voor mijn Bestaan. Kan een naam die kracht geven? Ik weet het niet. Maar het heeft wel mijn hele verdere leven verwoord wat mijn doel was. IK BEN EEN OVERLEVER! IK BEN EEN STRIJDER! Ik moet de wereld waarin ik leef laten zien wat kracht is. Al gaat dat ten koste van mijzelf.

Vechten is Overleven... En overleven deed ik door, door alle nare dingen, nog altijd ergens een straal zon te zien. In Liefhebben wat ik veilig lief kon hebben. Dieren. Zowel uit als thuis. Zolang het geen kippen waren. Al heel vroeg leerde ik dat een dier niet naar je kijkt zoals een mens dat doet. Dat het niet oordeelt en niet veroordeelt. Dat een dier Troost en Vreugde tegelijk kan zijn. Zelfs als je leven zo donker is dat je twijfelt of er ooit nog een straaltje zon te zien zal zijn.  Lachen gebruiken als een masker is OVERLEVEN. 

Wie lacht is niet kwetsbaar. Wie niet kwetsbaar is die overleefd.

Al vroeg in mijn leven leerde ik,

 dat je mensen flink voor de gek kunt houden met een glimlach.

"Met mij? Nee hoor niets aan de hand."

Een dier overigens niet. Die voelt feilloos aan wat je van binnen echt voelt. 

En ziet meteen wie je bent. 

Maar de mens? ... Een lach geeft mensen een goed gevoel over zichzelf en niet over de gene die naar ze lacht. 

Zij zien geen overlever. Zij zien een vrolijk mens

.

Gezelligheid is onze menselijke graat meter van geluk. En dus OVERLEEFDE ik door geluk te laten zien waar mijn omgeving die verwachte. Vanuit onze oer biologie is ons ingeprent dat samen zijn overleven is. En dus blijven wij als mens SAMEN, zelfs als dat samen pijn doet of veel te veel van je vraagd.

Dagelijks doen wat er van haar verwacht werd. Ookal was dat niet haar taak. 

En vooral het niet wagen om barsten in het gezin te laten zien. Want dat kunnen de Alfa en Omega niet aan.

Ze kon alleen even stoppen met OVERLEVEN...

Als ze over de zee uitkeek. Met de volle wind in de haren.

Zingend op een verlaten strand.

Pas jaren later zou ze echt vrij zijn. Haar kooi geopend met behulp van mensen die net als een dier haar ware Ik zouden zien en die niet van haar verlangden om het te veranderen. 

Ik ben een OVERLEVENDE! Ik ben een STRIJDER! Ik ben vooral MEZELF!

Liefs Marloes